Fırtına geçti...
Kuşların çılgın ötüşlü bayramını duyuyorum...
Tavuğun gidiş-gelişlerini, aşağıdaki yolda, bir aşağı-bir yukarı...
Ve işte... Dağda... Bir güçlü huzur... Yeniyor fırtınanın acımasızlığını... Bağlar, bahçeler rahat, aydınlık vadide nehir beliriyor...
...
Her yürek neşeleniyor, coşuyor... Her köşeden, sesler yükseliyor...
Gündelik işlere dönülüyor yeniden esnaf, bulutsuz, parlak göğe bakarak...
Kadınlar; taze yağmurdan kaplara birikmiş suları hızla evlerine taşıyor Zerzevatçı her günkü bağırışlarıyla, bir köşeden ötekine ulaşıyor...
...
İşte; güneş çıkıyor yeniden... İşte...Gülümsüyor ve ısıtıyor içimizi...
Yüreğimize doluyor yeniden... Açın balkon kapılarınızı...
Açın evlerinizin kapılarını... Ve akıp giden canlı hayatın sesini duyun... (...G.Leopardi)

Hayat okulundan başarıyla geçmelisin... Asla isyan etmemelisin...
Öğrenmenin sınırı yoktur... Sen hep bildiğini sanırsın, ama bilmediğin çok şey vardır hep. Hayat budur.
Ağaçlara bak... Onlar yağmurdan yararlanırlar, toprak sayesinde büyür, meyveler açar, insanlar alır...
Ağaçlar da, insanlar da hep başka şeylere bağlı olarak yaşarlar...
(...Lorina Zilan)

Zayıflık harika bir şeydir, güç hiçbir şey...
Bir insan yeni doğduğunda zayıf ve esnektir, öldüğü zaman ise sert, kaskatı ve duygusuzdur...
Bir ağaç büyürken zayıf, esnek ve tazedir...
Kuru ve sert hâle geldiğinde ölür...
Sertlik ve güç ölümün arkadaşlarıdır...
Esneklik ve zayıflık ise tazeliğin ifadeleridir...
(...Lao Tzu)

İnsan var olduğu sürece, bir şeyler husule getirme eğilimi de var olacaktır. İnsan kendini insan olarak hissettiği sürece bir şeyler yapmaya girişecektir. İşte onu yaratıcısına bağlayan şey burada.
Bu sorgulamanın cevabı şu formülde yatıyor:
“-Sanat bir yakarıştır...”
Bu her şeyi anlatıyor. İnsan sanat aracılığıyla umudunu dile getirir.
Bu umudu dile getirmeyen, ma-nevî temeli olmayan hiçbir şeyin sanatla ilgisi yoktur...
Bunlar ancak parlak birer entelektüel analiz olabilirler...
Picasso’nun tüm eserleri bu entelektüel analiz üzerine kurulmuştur...
Picasso dünyayı kendi analizi, kendi entelektüel yapılanması adına boyar...
Adının tüm prestijine rağmen, itiraf etmeliyim ki, sanata hiçbir zaman ulaşamadığını düşünüyorum...
(...Tarkovsky)

Düz bir yolda yürüyor olsaydın, tüm ilerleme isteğine rağmen hâlâ gerisin geriye gitseydin;
O zaman bu çaresiz bir durum olurdu...
Ama sen dik, senin de aşağıdan gördüğün gibi dik bir yamacı tırmandığına göre; adımlarının geriye doğru kayması, bulunduğun yerin durumundan ileri gelebilir...
O zaman da umutsuzluğa kapılmana gerek yoktur...
(...Franz Kafka)

“-Doğru ve iyi olanı bilmek ile doğru ve iyi olanı yapmak arasındaki en önemli bağlantı doğru ve iyi olanı yapacak bir karaktere sahip olmaktır...”
Eğer karakter gelişmemişse tahsil işe yaramıyor...
Unutmayın ki; savaş çıkaranlar, banka hortumlayanlar, son dönemdeki komşu cinayetleri hep okumuş, tahsilli adamlardan çıkmıştır...
O yüzden Roosevelt diyor ki:
“-Bir insanı ahlaken yetiştirmeden sadece zihnen eğitmek topluma bir bela kazandırmak demektir...”
(...Russel Gough)

O sabah da her gün olduğu gibi periyodik sabah yürüyüşümü yapıyordum, ta ki çok eski bir kamyonet tam önümde durana kadar...
Kamyonetin sürücüsü penceresini açıp, elindeki bir kâğıt parçasını uzatarak bana doğru seslendiğinde, adres soracağını düşünmüştüm...
Oysa ki bana henüz dört-beş yaşlarında gözüken çok şirin bir erkek çocuğunun resmini uzatmıştı...
Kamyonetin sürücüsü yaşlı gözlerle;
“-Bu benim torunum” dedi... Sonra bir an duraksadı ve;
-Şimdi o hastanede “yaşam destek ünitesi”ne bağlı yaşamaya çalışıyor, dedi...
Çok duygulanmıştım adamın bir sonraki adımının, torununun hastane masrafları için katkı isteyebileceğini düşünerek elimi cebime atmış, yapacağım yardım için cüzdanımı çıkarıyordum...
Fakat adam benden paradan daha önemli bir şey istedi... Bana döndü ve;
“-Bugünlerde herkese onun için dua edip edemeyeceklerini soruyorum... Bayım sizden de rica etsem acaba torunumun yaşaması için dua eder misiniz?...”
Onun için dua ettim ve o sabahtan sonra artık bana kendi problemlerim o kadar ağır gözükmedi ve hayata daha başka bir gözle bakmaya başladım...
(...Lee Ryan Miller)

ne güzel...hayata bakış açısını değiştirmek için böyle bir olayla karşılaşması gerekiyormuş demekki

Bugün yaşayacağım her şeyi ben seçeceğim;
Ya kızacağım yağmura etrafı ıslatıyor diye,
Ya da seveceğim onu çiçeklerimi suladığı için...
Ya sıkılacağım param yok diye,
Ya da harcamalarımı planlayıp, müsriflikten uzak kalmaya çalışacağım...
Ya sızlanacağım bozulan sağlığıma,
Ya da hayatta olmayı kutlayacağım...
Ya içli içli sitem edeceğim anne babama, beni büyütürken veremedikleri şeyler yüzünden,
Ya da onları yürekten seveceğim beni dünyaya getirdikleri için...
Ya sıkıntı basacak dikenli güllere katlanmak zorundayım diye,
Ya da dikenlerin gülleri var diyerek umut dolacağım...
Ya kaybettiğim dostlar için gözyaşı dökeceğim,
Ya da yeni insanlarla yeni dostluklar peşinde koşacağım...
Ya işe gitmek zorunda olduğum için mızırdanacağım,
Ya da gidecek bir işim olduğu için sevinç dolacağım...
Ya ev işleri yapmak eziyet olacak bana,
Ya da işlerini yaptığım o evde aklımı, ruhumu ve bedenimi barındırabildiğim için minnettar olacağım...
Belki yeni şeyler öğrenmek istemeyecek canım,
Ya kızgın olacağım -öğrenmek gereken ne çok şey var- diye,
Ya da ufak tefek de olsa faydalı ne varsa öğrenmeye çalışacağım...
(...Anonim)

Dünyada kıskanç bir erkeğin kıskançlığından kurtarılması kadar zor bir iş daha yoktur.
Düşüncede ve solunan havada baş gösteren bir daralmadır kıskançlık, sanki küçük bir odada yaşanması gerekmektedir ve odadan kaçıp kurtulmanın yolu yoktur.
Yer yer odada bir pencere açılır, kıskançlık konusu nesne şöyle bir göz atar içeri, sonra yine kaybolur ve pencere kapanır.
Kıskançlık elini kolunu sallayarak dilediği gibi ortalarda gezip dolaşırken, kıskanç kişinin kendisi odaya hapsolmuştur ve bir yere kıpırdayamaz.
Bir yere gidilemez olmuş, kıskançlıkta doğmuştur.
Zamanında kıskançlıkla birlikte yürünecek yollar yürünmemiştir.
Örneğin denetim altında tutulmayan pek çok yol vardır, onlara sapılmamıştır; özgürce davranılabilen yollardır hepsi, herkes istediğini yapabilir.
Pek çok yolun tutsaklığına yakalanmış kişi, kıskançlık için biçilmiş kaftandır.
(...Canetti)