yüküm ağır,
heybem hasret dolu arkadaş...

Üç nokta aşktır…
Her nokta gizli bir Ahtır …
Seviyorum deyip haykıramamaktır…
Boğazda düğümlenen iki çift sözdür… Dilin
lal, gönlün melal olduğu andır…
Gözlerden süzülmeyen iki damla gözyaşıdır…
Hissedilen fakat bir türlü yazılamayandır…
Kelimelerin kifayetsiz kaldığı andır…
Üç nokta; bitmeyendir bitemeyendir

Mevlana

dedi : biz neyiz?
dedim : biz NEY'iz...

Yaklaştıkça seni göremiyorum...ışık artıyor körleşiyorum...seni göremiyorum
artık...sana bakamıyorum...gözlerim kalmıyor...hiç ses kalmıyor...hiç gölge yok
burada...hiçbir şey yok...herşey yok oldu...sadece sen kaldın...sadece sen.

Sen sırrımsın. Sırrımı sende gözetiyorum. Sen kendini bende seyret. Bende kim ben olduysa onu bende gözet.
Artık harfi, sesi, sözü bırakıyorum.
Burası sadece sensin...

söyle ey bahar yeli,
nedir bu bahçenin hali?
figan ettirir bülbülü
böyle telaşlı, gamlı

parlak çehrenin nispetinden
solar güllerin güzelliği
bütün çiçekler içinde sen
dikenler arasında bir gülsün

ey şifanın kaynağı
hastaların yüzüne bak
merhem sendedir
bizi böyle koyarsın

lazım olan başka bir ömür
zamanımız tükenmişken
şimdikinde, elimizdekinde
ümit içinde, ümit içinde

bir tebessüm ki, seninle nakşedildi yüreğime...