hüznün acıklı mısrasıyım...

Damarlarımızın içinde bulunan, canımız, özümüz olan bu cihana ayak bas.
Senin gölgen, yerimiz, yurdumuz, evimiz, barkımızdır. Saçların, bizim deli, divâne olmuş, gönlümüzün bağıdır, zinciridir. Hangi köşede yanan bir mum olsa onun etrafında uçuşan iki üç pervane vardır. Fakat hiç biri, bize pervane kesilen mumumuza benzemez..

cümleler(im) kesilebilir,
ama kalbi(mi)n yolu asla kesilmez...
ve bil ki bu yol sadece sana açıktır, sadece sana...

Mecnunun Leyla'ya mektubu

Filvaki sermayesi olmıyan birinin kârı hesabetmesine benzer. Gül elde edilmeden onun derdine düşmek, inciyi satın almadan saklamak kaygısını çekmek mânâsız bir şeydir ama ne yapayım, elimde değil. Senin ayrılığın yüzünden bildiğin gibi dudağı susuzluktan yanan, gözleri yaşlı biri değilim. Tasavvur ettiğinden işittiğinden daha çok döküldü yapraklarım. O kadar Leyla derim ki ben' den bir şey kalmadı. Esasen kendinden geçmiyen bu yolda yürüyemez. Sevgi böyle bir sevgi ise değerlidir. Ben gönlü böyle yıpratan sevgiye sevgi derim. Başka türlüsü on para etmez.Yaradanın lütfü ile bende Belé derdi tecelli ettikten sonra yüzünü görmesem sesini işitmesem,bana doğru izi olan payın sedasını işitmesem de olur. Yalnız o belé derdi benim gönlümde olsun; ciğerimden tüten dumanlar onu okşasın; bu bana kâfidir.
Benim yarama merhem bulunmasın zarar yok, tek sen sağ ol.

"Bu dünyadaki insanlar mum ateşi önündeki üç kelebek gibidir. İlki ateşe yaklaşmış ve demiş ki:




-Ben aşkı biliyorum.

İkincisi ateşe yavaşça kanadıyla dokunmuş ve demiş ki:

-Aşkın ateşinin nasıl yaktığını bilirim.

Üçüncü kendini ateşin ortasına atarak yanarak kül olmuş.
Gerçek aşkı sadece o bilir. “

Sevgili şeker gibi tatlı bir gülüşle, canımı alırsa ben aşk şehidi olurum da, Allah benim gönlümü ebedî olarak ona kavuşturur.

Canımı o alırsa üzülmek şöyle dursun, işte o zaman neşelenirim. Işte o zaman canım gülmeğe başlar. Onun can alışı bedenimin bütün zerrelerini mest . Her tarafım manevî bir zevk içinde, mutlu bir halde ölümü karşılar.

Ölüm haberi ile bedenimde bulunan her zerrenin özü, onun lütfu ile mest olurda; "Sevgilim ne kadar da güzel, ne kadar da üstün bir varlıktır!" diye oynamaya başlarlar.

İçinde bulundukları o mutlu güne seslenirler de; "Ey gün, sen ne hoş bır ömrün uzun olsun!" derler. Benim bu ölüm günüm, sevgili ile buluşma günüdür. Eğlence günüdür, şarap içme günüdür. Çeşitli nimetleri yeme günü, şikayetlerden kurtulup, Allah'dan razı olma günüdür.

Allah küpe benzeyen bedenimi aşk şarabı ile yoğurdu. Rabbim bana lütuf da bulundu. Benim hakkımda ne de güzel bir takdirde bulunmuş; takdiri ne güzel çıktı!

Ben öyle tesirli bir aşk şarabı içtim ki, dünya küpüne sığamıyorum. Dokuz gök bile benim köpüğüme, benim coşkunluğuma dayanamaz.

Ey aşk ! Ateştir senin nesebin...
Niteliğin dumandır kaynağın ise rüzgar
Su tufana dönüştü toprak da küle
Senin kokunla ateş rüzgara karıştı
Şirin’siz her saray büsbütün gibi viranedir
Ferhat’sız her dağ bir saman çöpüdür rüzgarda
Yedi nesil öteye tüm atalarımız gâmdı
Bize miras kalan hep sonsuz keder oldu
Rüzgar esince toprağımızdan senin kokun geliyor
Sadece Sen kalacaksın;
Biz hepimiz gidince...”

Hâfız-ı Şirâzî