Öncelikle hepinize selam olsun çok aziz ve muhterem Müslüman kardeşlerim.

Günlerdir çözemediğim sorunumu yazayım sizlere:

Bundan birkaç ay önce, ileri derecede samimi olduğum arkadaşlarımla yolumu ayırdım. Yani samimiyetimi kestim. Sebebi düşünce yapılarımızın tamamen farklı oluşu ve bunun, yaşamımı kötü etkiliyor olmasıydı. Ara sıra konuşuyoruz; yolda gördüğümde selam da veriyorum onlara... Fakat onlarla küs olup olmadığımı kestiremiyorum. Hiçbirisine karşı kötü bir duygu da yok içimde. (Bildiğiniz üzre, bir Müslüman'ın Müslüman bir kardeşine üç günden fazla küs kalması helal değildir.)

Vereceğiniz yanıtlar için şimdiden hepinize teşekkür ediyorum.

Ve aleykum selam

Bu küslük değil, mesafe koymaktır. Bana göre de bu kendini bir çevreden soyutlamanın en iyi yoludur

Ben, günah işlemekten ciddi manada korkan bir insanım. Yüce Allah, Müslüman bir kardeşiyle küs olan kullarını bağışlamayacağını buyurmuş... Bu konuda kendime güvenmek istiyorum lakin beceremiyorum. İçimde, hiç kimseye karşı en ufacık bir kin taşımadığımın teminatını verebilirim yalnızca. Bu yeterli mi..?

Selam veriyorsun, ve karşılaşınca hatırlaşıyorsun onlarla ? bunda hiç bir sakınca yok, bu mesefanin seni onların olumsuz etkilerinden koruduğuna da emin isen sorun yok Hatta daha da hayrlı senin için

Sevgili kardeşim, İmpoSsibLe durumla ilgili güzel bir açıklama yazmış, korkmana gerek yok, sen selam veriyor musun gördüğünde tamam, arada küslük yok. Mesafe koymuşsun zarar göreceğini düşündüğün için bu da yapılması gerekebilecek bir şey olabilir diye düşünüyorum. Ama öyle boş yere korku salma güzel yüreğine Rabbim her şeyi açık açık belirtmiş bize

Çok teşekkür ederim, sizlere. Dünya, bu korkularımdan ötürü yaşanılmaz bir hal almıştı benim için... Fakat siz böyle yazınca ferahladığımı hissettim. İrademi güçlü kılmak için yeniden, kitap okumaya başlamalıyım. Allah'ın hikmeti, üzerinize olsun.

Allahümme amin ecmain

aleyküm selam.. hoşgeldiniz, hayırlı olsun üyeliğiniz

KomutanMer müsterih ol..

bencede bu küslük değil, kişi yakınların hariç bazı kişilere öyle olmalı diye düşünüyorum.

Yaşamınızı kötü etkiliyorsa bu günâh değil, bilakis sevâb bile olur! Kötü arkadaştan sakınmak da Resûlullah'ın sünnet-i seniyesindedir. İslâm'ı mihenk taşı olarak hareketlerimizi şekillendirecek isek "ehven-i şer" olanı tercih etmeliyiz. Küs olmak, dargın kalmak Resûlullah aleyhisselâm'ın yasakladığı bir şey, eyvallah! Lakin ben bu kişiyle küs olmayayım diyerek sürekli bir münasebet hâlinde bulunursam kendi yaşamımı olumsuz yönde etkileyeceğim, o hâlde bu kişiyle sık sık görüşmemeliyim. Lakin, iyiden iyiye küs olmamak, selâmı sabahı da kesmemek gerektir. O hâlde gördüğüm yerde selâm verir, bunun ötesine geçmem. Şimdi, meyhanelerde sabahlayan herifler de "Biz de Müslümanız!" diyorlar lakin bizim onlarla ilişkimizi kesmemiz gerek. Bu "dargınlık" sınırına girmez.

Ebu Davud'da yer alan bir hadise (4833) göre Resûlullah aleyhisselâm şöyle buyurmuştur:

"Her biriniz kiminle dostluk kuracağına dikkat etsin."

Dolayısıyla, gönlünüz ferah olsun kardeşim. Tevafuktan ötürü bizzarûre görüşüldüğü durumlar dışında, dostluk kurmaya da çalışmayın derim ben!..

Konuyu, güzelce özetlemişsin, Zahid kardeşim. Çok teşekkür ederim... Lakin ben, aklımda hallettim sorunu:
Yüce Allah, birbirimize selamı kesmeyelim; birbirimize karşı kötü duygular taşımayalım diye yasak etmiş küs kalmayı. Ben, selam veriyorum, o üç arkadaşıma. Üstelik, en ufacık bir kötü duygu dahi yok, onlara karşı içimde. İradem sağlamdır, Allah'a şükür. Herkesi seviyorum...