Herkes bahseder bundan ,özgüven meselesinden.Kişinin kendine olan güveni nefsinin dışa yansıması,aşırıya gitmesi , nefsin şaha kalkışıdır.
Ben.. Ne kadar da kibir kokan bir kelime.Tasavvufta ben diye bir kelime yoktur. Biz vardır.Allah’ü Teala ‘da – Ben demeye en layık olmasına karşın –bu şekilde hitap etmemiştir. Biz Ben derken çok dikkat etmeliyiz. Nefsin oyununa gelmeyelim !
Ben şöyleyim ,ben böyleyim , ben yaparım. . Ben ben .Bu Ben bir gün toprak olacak !
Güvenmeli insan Allah’a.Bir işe girişeceğinde kendinden emin olmamalı, kendine güven duymamalı.İnsanoğlu eksiktir, acizdir, bunu bilmeli.Rabbine teslim olmalı.Rabbim beni görüyor ,Rabbim tek, Rabbim tüm noksanlıklardan uzaktır diyebilmeli insan.Bir korku anında bu korkuyla baş edebilirim değil, Rabbim varsa korku yok diyebilmeli insanoğlu!
Şuna da değinmekte fayda var.Bir kavga da karşıdaki insana şöyle hitap edilir.Sen kimsin ?Diğer taraf ta der (asıl) sen kimsin?İki tarafta üstünlüğünü, büyüklüğünü haykırır aslında!Aslında tüm taraflar hiçtir.Ne kadar büyüklenirsek büyüklenelim tüm makamlara da sahip olsak o makamların sonu Hiç’tir!Tüm duygular geçici Allah’tan başka her şey fani..
(Ben)lik pistir, çirkindir.Müslüman bu vasıflara sahip olamaz.Şeytan kibrinden mahvoldu.Cennetten kovuldu.
Ya Rab, benliğimizi atmayı, biz olmayı , senin rızan üzere konuşmayı , yaşamayı bizlere nasip et .
Gezdim yemeni sami ettim ilim talep meger ilim birsey degilmis illa edep illa edep.