Tam 1 yillik evliyim. Esim ile 2007den beri tanisiyoruz. Esimle evlenmeden önce birbirimize uzak yerlerde yasadigimiz icin cok fazla yüz yüze gelmedik. Ama sabirla birbirimizi bekledik ve sonunda da evlendik.
Esim namaz kilar, sadakasini verir, cuma namazlarini hic kacirmaz. Disaridan bakildiginda tam bir beyfendi. Ancak ne yazik ki kötü aliskanliklari da var ve bunlari en cok bana ve kendi ailesine yansitiyor. Disariya karsi cok iyidir ama evin icinde malesef o beyfendiligini koruyamiyor. Allahi ve dini bu kadar cok seven bir adamin agzindan küfür ve hem annesine hem esine (bana) karsi sinirlendiginde hakaretler yagdirmasi beni üzüyor. Ailesi inanilmaz iyi insanlar, Allah (c.c) onlardan defalarca razi olsun. Benim problemin sadece esim ile. Ben yapi olarak sakin ve sabirli bir insanim. Ancak kendi ailemden hakaret isitmedim hic bir zaman. Hep sevkatle yaklasti ailem bana. Hic bir zaman ordan kalk suraya otur demediler. Bende ayni sekilde hic bir zaman ailemin kalbini kirmadim, onlarin rizasini aldigimi biliyorum. Ancak ne yazik ki esimin hakaretleri ve küfürlerine karsi sabirli olamiyorum artik. Kendimi taniyamaz oldum. O hakaret ettikce bende sesimi yükseltir hale geldim. Ben sesimi yükselttikcede o daha da cok bagirir oldu. Bir kisir döngünün icerisindeyim sanki. Kalbimi cok kiriyor ve bunu yaptiktan sonrada cok pisman olup özür diliyor. Her ne kadar onu affeder gibi gözüksemde aslinda icime atiyorum. Unutamiyorum yaptiklarini, cünkü zaten özürlerinden sonra tekrarladigi icin unutturmuyor.
Ne yapayim ben simdi? Esim nisanliykende böyleydi hep sabirla bekledim ama degismedi.


