Hz. Peygamber [sallallahu aleyhi vesellem]
bir hadis-i şeriflerinde şöyle buyurmuştur:
“Sizden evvelki ümmetler içinde bir adam vardı. Allah’a iman etmiş ve O’na hiçbir şeyi ortak koşmamıştı. Fakat işe yarar hiçbir hayırlı ameli de yoktu. Bir gün ailesini toplayıp, ‘Öldüğüm zaman beni yakın. Kemiklerimi havanda döverek toz edin. Sonra rüzgârlı bir günde bu tozun yarısını karaya, yarısını denize atın’ diye vasiyet etti. Adam ölünce vasiyet yerine getirildi. Allah [celle celâluhû] rüzgâra, ‘Dağıttığın tozları topla’ buyurdu. Rüzgâr tozları topladı, huzurı ilâhîye getirdi. Hak Teâlâ adama, ‘Neden böyle hareket ettin?’ diye sordu. Adam, ‘Senden utandığım için yâ Rab’ diye cevap verdi. O zaman Allah'u Teâlâ, 'Ben de seni affettim’ buyurdu.”
...