* Önceliklerinizi değiştirin...
...
* Bir adım geri çekilip gözlemleyin...
...
* Amacınızı yeniden gözden geçirin...
...
* Olumlu cevaplar verin...
...
* Gözünüzün önünde olumlu sonuçlar canlandırın...
...
* Yargılamayın, affedin...
...
* Zaman kazandıran teknolojileri kullanın...
...
* Unutmayın, not alın...
...
* Kendinizi tam olarak ifade edin...
...
* Sorunları fırsat olarak görün...
...
* Sizden beklenenin ne olduğunu iyi anlayın...
...
* Elinizden gelenin en iyisini yapın ve orada durun...
...
* Derin derin soluk alıp verin. Sabırlı olun...
...
* Endişelerinizi içinize atmayın...
...
* Bağışlayın ve devam edin...
...
* Her zaman haklı olmayın...
...
* Yavaşlayın ve farkına varın...
(...Tim Clauss)

Peki ama nasıl oluyor da siz, insan için yalnızca normal, olumlu olanın...
Kısacası yalnızca refahın, mutluluğun yararlı olduğuna böylesine kesin, kendinize büyük bir güvenle inanabiliyorsunuz?...
Çıkarlar konusunda mantığınız yanılıyor olamaz mı?...
Öyle ya, belki yalnızca mutluluğu sevmiyordur insan?...
Belki aynı ölçüde acıyı da seviyordur?...
Belki acı da mutluluk kadar çıkarınadır?...
Ayrıca, insan kimi zaman acıyı çok, tutkuya varan bir sevgiyle arzular...
Gerçektir bu...
Bunu görmek için insanlık tarihini gözden geçirmeye hiç gerek yoktur...
Bir insansanız ve az da olsun yaşadıysanız, kendinize sorun bunu... Bana göre yalnızca mutluluğu, esenliği sevmek çirkindir bile... İyi midir kötü müdür bilmem, ama bazen bir şeyleri kırıp dökmek de çok hoştur...
(...Dostoyevski)

Hastalık, yaralanma, aşk, gerçek mükemmelliğin kayıp anları ve aptallıklar...
Hepsi sizin ruhunuzun sınırlarını test etmek için vardır...
Bu küçük testler olmaksızın, her ne olursa olsunlar;
Hayat hiçbir yere varamayan, pürüzsüzce asfaltlanmış düz, yavan bir yol gibi olurdu...
Güvenli ve rahat; ama aptalca ve tamamen anlamsız...
...
Tanıştığınız, hayatınızı etkileyen insanlar, tecrübe ettiğiniz başarı ve çöküşler;
Kim olduğunuzu ve kim olacağınızı bulmanıza yardımcı olurlar...
Kötü tecrübelerden bile bir şeyler öğrenilebilir...
Aslında, bazen onlar en önemlileridir...
...
Eğer birileri sizi severse, karşılığında onlara hangi şekilde yapabiliyorsanız sevgi verin...
Sadece sizi sevdikleri için değil aynı zamanda size sevmeyi ve kalbinizi ve gözünüzü nasıl açabileceğinizi öğrettikleri için...
Eğer birileri sizi incitirse, aldatırsa ya da kalbinizi kırarsa, onları affedin...
Size, güveni ve kalbinizi kimlere açacağınıza dikkat etmenin önemini öğrettikleri için...
(...Sharon Zeff)

özlemiştik konunu

EYVALLAH sukutum

Sadece tuvaletleri değil, birbirimizi de bulmak istediğimiz gibi bırakalım...

Miss_Tumblr_

Bir yere varmak, farklı ve ayrıcalıklı bir şeyler yapmak...
İlginç biri olmak isteyen herkesten bıktım usandım...
Tam bir hiç kimse olacak cesaretim olmamasından usandım...
Kendimden de, bir çeşit ses getirmek isteyen herkesten de usandım...
(...J. D. Salinger)

Yalnızlıkla beslenen biriydim...
Yalnızlığımı alırsanız yemeğimi ve suyumu almış kadar olursunuz...
Yalnız kalamadığım her gün gücümden bir şeyler alıp götürür...
Bununla övünmüyorum ama önemliydi benim için...
Odanın karanlığı güneşti bana...
(...Charles Bukowski)

Verdiği sözü tutmuyor hayat...
Tutsa bile özlediğimiz şeyin özlenilmeye değer olmaktan ne kadar uzakta bulunduğunu göstermek için yapıyor bunu...
Kimi zaman umut, kimi zaman da umulan şey aldatıyor bizi...
(...Schopenhauer)

Onurlu insan kaybetmeyi bilir...
Yenilgiye hiç umurunda olmayan bir şeymiş gibi bakmaz...
Yenilgisini kabul eder ve bu zafermiş gibi göstermeye çalışmaz...
Kanayan yaralar, arkadaşların kayıtsızlığı, kaybetmenin verdiği yalnızlık...
Tüm bunlar buruk bir tat bırakır...
Ama böyle zamanlarda onurlu insan şunu düşünür:
“Bir şey uğruna mücadele ettim, başarılı olamadım... İlk çarpışmayı kaybettim...”
Bu düşünce ona yeniden güç kazandırır...
Çünkü kimsenin hep galip gelemeyeceğini;
...Ve başarısızlıklardan başarıları nasıl ayıracağını bilir...
(...Paulo Coelho)