TESLÎMİYYET

"Abdülmecîd Sivâsî", ilim ehli bir zâttı.
İşi hep, insanlara öğüt ve nasîhattı.

Herkese "Güler yüzlü" davranırdı her zaman.
İstifâde ederdi binlerce kimse Ondan.

O derdi ki: (Allah'a yakın olan velîler,
Bütün insanlar için, bulunmaz nîmettirler.

Böyle yüksek bir zâta, rastlar ise bir kişi,
Hep Ona danışarak yapmalıdır her işi.

Kendi aklını atıp, uyarsa o Rehbere,
Kavuşur âhirette, sonsuz seâdetlere.

O kadar çok sever ki o Allah adamını,
Ondan başka şeylerin, anmaz bile adını.

Vaktiyle bir beldede, yaşarmış ki bir kimse,
Nazarında, herşeyden kıymetliymiş Elbise.

Elbiseyi, bir hayli özenerek giyermiş.
Herşeyden daha fazla, buna önem verirmiş.

Bu kişi, gidip bir gün demiş ki bir velîye:
(Beni de kabûl edin, lütfen talebeliye.

Ne derseniz yaparım îtirâz etmeksizin.
Yeter ki, talebeniz olayım ben de sizin.)

O zât cevap vermeden, yemek ikrâm eylemiş.
O ise yemiş ama, aklı Elbisedeymiş.

Sonra da, ellerini yıkamak gâyesiyle,
Bakınmış etrâfına "Acep su nerde?" diye.

O zât, denemek için söylemiş ilk emrini.
Demiş ki: (Elbisene siliver ellerini.)

O, daha ilk emirde, hemen etmiş îtirâz.
Demiş ki: (Elbiseye el sürmek doğru olmaz.)

Ayrılacağı zaman, arz etmiş ki o yine:
(Bir vazîfe verin de, getireyim yerine.)

Buyurmuş: (Bir vazîfe verdik sana çok hafif.
Onu bile yapmayıp, oldun bize muhâlif.

Nasıl yapacaksın ki, başka iş versek bile?
Bu yerde, sana göre iş yoktur, güle güle!)

Ve yine bunun gibi, bir talebe, rüyâda,
Görmüş bir evliyâyı, yüksekçe bir duvarda.

Demiş ki: (Ey efendim, sizi çok seviyorum.
Bir iş emretseniz de, onu yapsam diyorum.

Ne kadar zor olsa da, hiç îtirâz etmeden,
Ve hiç düşünmeksizin, yaparım onu hemen.

Meselâ "Şu duvardan atla" deseniz bile,
Atlarım düşünmeden, sizin bir emrinizle.)

O böyle söyleyince, (Peki atla!) buyurmuş.
Talebe, bu emirle fenâ hâlde bozulmuş.

Bu emri yapmak için etmişse de çok gayret,
Ve lâkin atlamaya edememiş cesâret.

Mahcûbiyet içinde demiş: (Ama efendim,
Bu duvar çok yüksekmiş, cesâret edemedim.)

Kolay değil tabii, kusûrsuz teslîmiyyet.
Yâ Rabbî, bu nîmeti hepimize nasîb et.

ÂHİRET VAR

"Alâeddîn Halvetî", ilim ehli, büyük zât.
Ederdi insanlara çok öğüt ve nasîhat.

Hep hizmette geçerdi, ömrünün her sâati.
Çalışırdı durmadan, yoktu istirâhati.

Onun bu gayretini gören bâzı kişiler,
(Çok çalışıyorsunuz, sebep nedir?) dediler.

Dedi ki: (Âhiret var, nasıl boş oturulur?
Biz, böyle çalışmakla buluruz ancak huzûr.

Meselâ bir âmânın, önünde kuyu olsa,
"Bana ne?" mi denilir, "Kurtarılır mı?" yoksa.

Bir körü, beş on adım geçirirse bir kişi,
Hak indinde, ne de çok makbûl olur bu işi.

Ya onu kurtarırsa, bir Dünyâ ateşinden,
Ne de çok sevap alır, o kimse bu işinden.

O da, kurtulduğuna, ne kadar çok sevinir.
Ömür boyu o zâta köle olsa yeridir.

Çünkü o, hayâtını kurtardı bu kişinin.
Ona ne yapsa bile, az gelir bunun için.

Ateşte yanıyorken, değil ki bir "İnsan"ı,
Kediyi görmek bile, yaralar her vicdânı.

Hattâ "Yılan"ı bile görse insan ateşte,
Kurtarmaya çalışır, insanlık budur işte.

Çünkü Yılan da olsa, onun da bir canı var.
Ateşte yanmasını, kim iyi hoş karşılar?

Hâlbuki "İnsan için yaratıldı Cehennem.
Bu dünyâ ateşinden, şiddeti fazladır hem.

Ve hattâ ebedîdir kâfir olanlar için.
Sonsuz yanacaklardır, durup dinlenmeksizin.

Bir Ateş ki, sonsuz ve her an şiddetleniyor,
Bu müthiş hakîkati, hayâl etmek bile zor.

Bir insan ki, îmândan, islâmdan yok haberi,
İşte o, bir Âmâdır, gözleri olsa dahî.

Çünkü cenâb-ı Allah, Kur'ânı kerîminde,
Bu hâli bildiriyor, hem de pek çok yerinde.

Şöyle buyuruyor ki: (Aman hâ ey kullarım!
Günâh işlemeyin ki, şiddetlidir azâbım.)

Yine pek çok yerinde, kullara, cenâb-ı Hak,
Buyurur: (Ey kullarım, günâhtan olun uzak.

Çünkü şöyle dileyip, takdîr ettim ki hem de,
Günâh işliyenleri, yakayım Cehennemde.

Sonra çok şiddetlidir Cehennemin ateşi.
Hiç dayanamazsınız, terk edin günâh işi.)

"Hâşâ" yalan söyler mi kuluna cenâb-ı Hak?
Cehennem elbette var, bu, kat'î ve muhakkak.

Hattâ Resûlullah da, bunu haber vermiştir.
Hem de O, ömründe hiç yalan söylememiştir.

"Cehennem"in varlığı bu kadar kat'î iken,
Hem Allah, hem Peygamber, bunu haber verirken,

Hem de binlerce âlim, sayısız evliyâlar,
Haber verip dururken kullara tekrar tekrar,

Bir kimse, yine görmez, işitmez ise veyâ,
O kişi "Kör" ve "Sağır" değildir de, nedir ya?)