“…Oysa ben sıra sıra dizilmiş domino taşlarının en başındakiydim, kendime doğru devriliyordum. Birer birer, birer birer yıkılıyordum, her yıkılışımda canım öylesine acıyordu ki, iyisi mi hiç anlatmayayım. Artık şuurum tamamen kapanmıştı, giderek daha hızlı düşmeye başlıyordum. Giderek daha da felaket bir hal almıştım. Birinin dur demesi gerekiyordu da kimsenin durdurmasına imkân yoktu. Başımı yere her çarpışım dayanılmaz bir acı veriyordu, taş olduğumu düşündükçe taşların canı yanmaz diyerek rahatlatmaya çalışıyordum. Bayılamıyordum, en fenası ölemiyorum da. Yıkılmadık bir yerim kalmamıştı.”
Orhan Özekinci

Ürkünce bir kere,
aleme sırtını dönen çok olur.
Ne alemi var ürkmenin.
Alem döner,sırtım ürker çok kere.

( kime ait bilmiyorum)

“Odamın içi karanlık bir kuyuya benziyor ama sana yazmak karanlık bir gece de güneşi kuyuya doldurmak gibi yalnızlığımı kapatıyor"
Franz Kafka

“Bir şey içime oturmuş kalmıştı. Yok olmak. Toz olmak istiyordum. Varlığım orada olmamalıydı. Gelip beni alsalardı. Uzaydan ya da bir yerlerden gelselerdi. Sessiz sedasız kaybolsaydım. Yerime Kız Kulesi'ni bıraksalardı. Ne alakaysa?”
(Fakat müzeyyen bu derin bir tutku)

Ama insan sadece kaştan, gözden, gövdeden mi ibaret? Ayna dediğin, taşı toprağı, evi sokağı da gösteriyor. Mühim olan bu vücudun içini görebilmek. Kalbin aynasında ne var, ona ulaşabilmek.

Mustafa kutlu

“Ayağı kayan bir çocuk kadar şaşkınım, bilemedim düz yolda yürümenin imlâsını. Kanayan dizlerime bakıp da ağlamayı öğrenemediğim gibi…”
Ahmet Telli

Konuşacak birini bulmak kolay da,
Susacak birini bulmak zor.
Susacak ne çok şey var oysa,
“Susmak”
İliklerime kadar doluyum anlamında.
Ümit Yaşar Oğuzcan.

Bazen de konuşacak biri gerek.
Yeter bu kadar sustuğum.
Konuşmak nedir diye bilmeyen,
Susmak nedir hiç bilmez.