Yüzün kupkuru bir gül gibi solgun
Söyle, kim kopardı gülüşünü?
Artık önemi kalmadı,
Beni ne kadar sevdiğinin.
Bende vazgeçtim senli mutluluktan.
Keselim, mahşere kalmasın hesabımız,
Helal olsun varsa eğer hakkım.


Ertuğrul Bayam

Siz hiç anılarınızı yakıp ısındınız mı?

anılardan üşümek de var ,üşümek isteyene ,hatıralara boğulup kuytulara sabitlenmek de var

Başlangıç not: bu Alketa adlı kullanıcı tarafından atılan gereksiz bir mesajtır lakin kendini tutamamıştır.

Yorum: çok hüzün dolu bu sayfa. Yaşanmışlık yansımasımıdır, ayna mıdır, içsel dokunuş, kalbi mesaj mıdır, nedir bilemedim.
Hüzün iyidir güzeldir yerinde lakin üstüste okuyunca bir kasvet, bir bilekleri kesme dürtüsü oluşuyor bende.

Ve fekat yazanların yüreklerine sağlık.
Çok yormayın yüreğinizi.

Eyvallah kardeşim

mutlu cesetler
kederli cesetler
cesetler suskun ve düşünceli
inceliksever, giyimsever, yemeksever
belirli zamanların dudaklarında
ve kuşkulu zemininde gelip geçen ışıkların
istekle dolu boşunalığın çürümüş meyvalarını toplarken
ah,
ne kadar insan var kavşaklarda merakla olay bekleyen
tam da dur işareti verilirken ezilmiş olmalı
olmalı olmalı zamanın tekerleri altında
yağmurlu ağaçların yanından geçen adam.

Furüğ Ferruhzad
Bu kadın hüznün prensesidir öyle dizleri vardır ki kop koyu zifiri karanlık hiçbir derdin Olmasın dertlenirsin olmayan hüzünlerine üzülürsün o derece

nereden geliyorum ben?
ben nereden geliyorum?
kokusuna bulanmış olarak gecenin
henüz çok taze mezar toprağı
o iki taze elin mezar toprağı
nasıl sevecendin ey sevgilim, ey tek sevgilim
nasıl da sevecendin yalan söylerken bana
kapatırken göz kapaklarını aynaların
ve avizelerin
incecik saplarını koparırken
götürürken beni karanlıkta aşkın ovalarına
bir susuzluk yangınından çıkan o baş döndürücü buğu
uzanır uykunun çimenlerine!