...en temel korkulardan kurtulmanın Allah’ın varlığını gerektirmesi,
teistlerin ve ateistlerin üzerinde rahatlıkla uzlaşabileceği bir olgudur.

Asıl mesele bu arzunun teizmi mi ateizmi mi
desteklediğini belirlemektir ve burada bunu gerçekleştirmeye çalışmaktayım.

Materyalist-ateist yaklaşıma göre evren kendiliğinden vardır,
maddi bir yapının gayesi olamaz
ve insan zorunluluk ile şansın birleşmesiyle tesadüfen oluşmuştur.

Allah’ın olmadığı bu tabloda, evrenin ve insanın bir gayesi olamaz;
insanın içindeki “gaye arzusu”nun karşılanması mümkün değildir
ve bunun mantıki sonucu,
“kaçınılamaz ümitsizlik”tir.
(intihar eğilimi)

“Teoloji antropolojidir”
diyen Feuerbach gibi birçok ateist,
insanların mutluluk arzusunun ahireti,
ahiretin ise Allah’ın varlığını gerektirdiğini tespit etmişler,
fakat bu tespitlerini insanların,
Allah’ın ve ahiretin varlığını uydurmalarının sebebi olarak görmüşlerdir.78

Ahlak ile ilgili doğuştan özelliklerimizin olmadığı,
ateistlerin yaygın olarak benimsemiş olduğu bir pozisyondur.

Ünlü sosyolog Durkheim,
insanların doğuştan özelliklerinin mevcut olmadığını,
bireylerin doğasını sadece sosyal faktörlerin biçimlendirdiğini ifade etmiştir.

Sonuçta ateist ve teist birçok kişi,
insanların doğuştan ahlakla ilgili özelliklere sahip olmadıklarını,
20.yüzyılda olduğu gibi hala benimsemektedirler.

Her sağlıklı insanın,
“iyi-kötü, doğru-yanlış, adaletli-adaletsiz”
gibi ahlakın temelini oluşturan kavramları,
çok küçük yaştan itibaren rahatça kullanabilmesi,
bunları kullanma yeteneğinin
insana doğuştan verildiğini göstermektedir.

Yapılan birçok farklı deneyde yeni doğan bebeklere,
diğer bebeklerin ağlamaları dinletilince ağlamaya başladıkları,
stresli olduklarını gösteren yüz ifadeleri sergiledikleri
ve emzirme oranlarının değiştiği saptanmıştır.

Bu reaksiyonların gerçekten ağlamaya karşı mı,
gelen sese karşı mı olduğunun anlaşılması için yeni doğan bebeklere,
aynı şiddette başka sesler,
sentetik ağlama ve kendi ağlamalarının kaydı dinletilince ise
diğer bebeklerin ağlamalarına gösterdikleri reaksiyonu göstermemişlerdir.

Bu kadar önemli ve kompleks bir özellik olan empati ile ilgili
özelliklere yeni doğan bebek aşamasından itibaren rastlanması,
ahlaki bir sistemi benimsemek için gerekli unsurlardan biri olan
empatiye doğuştan sahip olduğumuzu gösterir.

Bir deneyde, bir kukla iki kuklayla top oynayacak
ve diğer bir kukla topu alıp kaçacak şekilde bir senaryo bebeklere seyrettirildi.

Bu mızıkçı kukla bebeklerin önüne getirilince,
bebeklerin “adaleti uygulama”ya kalkışıp mızıkçı kuklayı cezalandırdıkları,
örneğin kuklanın kafasına elleriyle vurdukları durumlar gözlemlenmiştir.

Ateistler din ahlaktan çıkmıştır derler.
İnsanların doğuştan değil, sonradan ahlaki yapıları oluşur derler.
Sonradan bile oluşsa bu bir yaratıcıyı reddetme sebebi olamaz ya neyse.
Yazıda doğuştan ahlaklı doğulduğu, Allah vergisi olduğuna dair örnekler veriliyor.

Başka bir deneyde, 21 aylık bebekler iyi ve kötü kuklaların olduğu bir deney ortamında gözlemlendi:

Bu ortamda 21 aylık bebekler,
kuklalara ödül olarak bir şeyler verebilecekleri
veya ceza olarak onlardan bir şeyler alabilecekleri bir duruma sokuldu.

Bebeklerden bir şey almaları istendiğinde kötü kukladan aldıkları,
vermeleri istendiğinde ise iyi olana verdikleri gözlemlendi.

Bahsedilen deneylerin yapıldığı
ve konuşmayı bile öğrenmemiş çocukların böylesi değerlendirmeler yapabilmeleri,
doğuştan ahlak ve adaletle ilgili kavramları kullanmaya
ve değerlendirmeler yapmaya hazır bir alt yapı ile dünyaya geldiğimiz görüşünü desteklemektedir.