önce umut etmeliyiz

Gölgeler düşşe de yüreğinin üstüne, güneşini sakın söndürme. Eğer umut yoksa, yaşam çok uzak kalır insana. Unutma; Senden bir tane daha yok bu dünyada... Gülümsemeyi asla unutma." Aslında umuda ne kadar ihtiyacımız olduğu ve umut olmadan yaşamın anlamsızlığını anlatıyor söylenmiş olan bu söz. Ve umutla birlikte gülümsemeyi yüzümüzden eksik etmemenin, hayata tutunmanın bir başlangıcı olduğunu da. Zaman zaman insanlarla konuşurken, umut ararım gözlerinin içinde. Gerçekten umut var mı yaşamlarında... Ve bir çok insanda olduğu yakınımdaki insanların gözlerini içinde umutsuzluğu buluyorum. Tıpkı kendimde arada sırada bulduğum gibi.
Oysa umut değil mi yaşamamızın tek sebebi? Bir şeylerin elbet bir gün güzel olacağına inanmak değil mi önemli olan? Hangi insan umutları olmadan yaşayabilir, ya da yaşasa nereye kadar umutsuzluğu kendine arkadaş sayabilir. Umutsuzluk bir insana nereye kadar arkadaşlık yapabilir? Her zaman kötü arkadaşların zarar verdiği gibi, umutsuzlukta zarar vermez mi hayatımıza? "Verir tabiki" diyenler varsa niye hala umutsuz bakıyoruz hayata? Niye umutlarımızın kaybolmasına izin veriyoruz?
Herşeyin kötü gittiği bir anda hala umut edebiliyor muyuz? Kapanan her kapının bizi umutsuzluğa sürüklediğini, önümüzde açılacak yeni kapıların ise umutlarla dolu olduğunun farkında mıyız?
Farkında isek açılması gereken umut kapılarını açmak için niçin bekliyoruz? Umut kapılarımıza vurduğumuz kilitleri niçin kırmıyoruz? Elimizdekilerle yetinip, bize sunulan hayatın iyi taraflarını bularak başlayabiliriz umutlarımıza.
Umutsuzluğu ise düşman sayarak konuşmayabiliriz bir daha. Hatta hiç kayde değer de almayabiliriz.
Nasıl olsa bizim elimizde değil mi umudu ve umutsuzluğu yönlendirmek? O zaman ne bekliyoruz... Umutsuzluğu unutup, yaşamak için bize en gerekli olan umutlarımıza sarılalım. Her sabah gözlerimizi hayata karşı açtığınızda yeni bir güne umutla bakalım. Umut ki nefes almak olsun, umut ki yaşamak olsun...
Ve unutmayalım yaşamak ve nefes almak için önce umut etmeli. Her ne olursa olsun umutlu olmalı, şartlara aldırmadan, insanları takmadan. Ve gülümsemeyi unutmamalı. Çünkü bizden bir tane daha yok bu dünyada..

Umut kapılarımıza vurduğumuz kilitleri niçin kırmıyoruz? Elimizdekilerle yetinip, bize sunulan hayatın iyi taraflarını bularak başlayabiliriz umutlarımıza.
Umutsuzluğu ise düşman sayarak konuşmayabiliriz bir daha. Hatta hiç kayde değer de almayabiliriz.
Nasıl olsa bizim elimizde değil mi umudu ve umutsuzluğu yönlendirmek? O zaman ne bekliyoruz...

...
Farkında isek açılması gereken umut kapılarını açmak için niçin bekliyoruz? Umut kapılarımıza vurduğumuz kilitleri niçin kırmıyoruz? Elimizdekilerle yetinip, bize sunulan hayatın iyi taraflarını bularak başlayabiliriz umutlarımıza.

kilit vurmamak lazım:sırıtık:
teşekkürler..