En çok da yalnızlık biriktirdim sana. El değmemiş yalnızlık. Kapadım tüm kapıları, kendimi içime kapadım. Duymak istemedim hiçbir sesi. Ağlayışlarım bende saklı kaldı. Bir gün gelirsin ümidi taşıdım hep. Sana dokununca çekip gidecekti yalnızlığım. O yüzden bekledim senimi. Çünkü bende mevsim hep sonbahardı. Tadım tuzum yoktu anlayacağın. Kendi yanılgılarımla bir başıma savaş verdim. İçimi bir yumruk deşiyordu her gece. Ansızın ağlıyordum halime. Kırılgan biri olmuştum. Ve en çok kırıldığım yerden kanıyordum...
Bayar Özer