''Sadece bana mı oluyor, benim gibilere mi oluyor, yola benimle bir çıkmışlara mı oluyor, kafa kağıdını artık iyiden iyiye eskitenlere mi oluyor, bilmiyorum... Sanki hayat, kötü yıkanmış bir çamaşır gibi çekiyor, küçülüyor, azalıyor. Zaten pek bir şey yaşadığımız yok ama, sanki şöyle bir uçtan bir uca yeltensek yaşamaya, "yerimiz dar" deyip kös kös oturacağız, oturmak zorunda kalacağız yerimize.
Çok şey eksildi, eksiliyor. Azaldı hayat, yaşamaya yetmeyecek kadar küçük kaldı sanki. Yapmayı çok sevdiğim o kadar çok şey var ki, yapamıyorum artık. Çünkü o eski dünya değil dünya! Kalabalık, sıkışık, karmaşık... İçindekileri koyacak bir yer bulamıyorsun adeta. Küçük şeylerden bahsediyorum aslında, küçük ve sıradan ve tadına doyulmaz şeylerden... Kırlangıçlardan bahsetmiştim daha geçen... Cırcır böceklerinin sesleri var bir de mesela.... Dünyanın sesini bir kısan çıksa da sessizliğin içinde çınlasa uzun uzun sesleri... Asmadan bir çardak bulsak altına otursak, mavi çinko demlikte demlenedursa çay, asmanın budağına asılmış radyoda Neşet Ertaş''tan bir uzun hava... O kadar uzun bir hava ki, hangi asırda başlamış söylemeye ve kim bilir hangi asırda usanıp bırakacak... Öyle uzun bir hikaye ki bu, sanki bütün alem bozkıra kesiyor, bütün sesler bozlağa... Dil söylüyorsa elbet bir susturan bulunur. Ama ya gönül söylüyorsa, onu kim susturacak.''
g.özcan
ya gönül söylüyorsa,
Bunu ilk beğenen sen ol.