Aşkınla kendini kaybeden aşık, sana kavuşunca durulur ancak... Ayrılık dikeniyle yaralanan gönül;senin gül bahçende huzur bulur ancak..
Çiçek namına ne varsa, gül de senindir, susam da... Ve bütün çiçek bahçeleri, bütün gülistanlar... Yok olurlarsa da senin sonbaharından; yeşerirlerse de senin ilkbaharından...
Yerdeki izden ve gökteki yıldızdan... Ne varsa ikisi arasında, konuşan yahut susan... Aşıkların canları ve gönülleri gibi her an... Her şey ve her zerre, senin aşkına düşmüş dönüyor durmadan...
Senin aşkınla yaşar her şey, senin sevdandır taptıkları... Senin kudretindedir alem ve varlıklar aşkının tutkunları bazen, bazen de mestleri...
Sevdana kapılmış hepsi ve altüst olmuşlar; neşeyi de, kederi de sen bilip senden almışlar. Ne tuhaf; her şeyde seni sezmek!... Ve ne hoş hep seni beklemek!..
Ne yapayım pörsümüş bedeni ve ölümlü ömrü, seninle olduktan sonra!.. Ne yapayım iki üç günlük dünyayı, seni bulduktan sonra!..