Yar…
Ne olur
Hiç ses etmeyin
Viran olan efkârıma gülün, geçin

İster
Divane, isterseniz
Meczup niyetiyle alay edin

Bir
Lahza olsun
Ah u zarımı merak etmeyin,
Bir zavallıymış diye eseflenin

İnsan,
Kalbiyle
Aklı ve bilgisiyle,
Görgü ve edebiyle payedir

Aklı
Karartan
Ne kadar sevda varsa,
Vicdanı susturan zan olunca

Heva
Ve heves
Onu esaretine alınca,
Arzular nefsi kızartınca,
Artık insanlıkta askıdadır

Rab bil
Âlemin olan hak
Niçin kuluna gazap etsin

Rahmet
Ve mağfiretini kesip,
Miskinliğin esaretine versin

Şirk
Koşmak,
Şerik halinde bulunmak,
Varlık adına
Nefsi bulunmayı nasıl görmesin

En
Yakının ve hatta
Feda olmayı göze aldığın

İhanete
Tutununca, arkandan
Oyunlar kurunca ne yaparsın

Senin yerine
Otoriteyi eline geçirmeye
Çalışanı adeta parçalarsın,
Ve hatta hiç tanımayıp atarsın

Refikan olsun
Kan, can verdiğin,
İstersen evladın bulunsun

Hususen
Gönül verdiğin canan, yoluna
Baş koyduğun sevdan konuşsun

Seni
Hakir gören,
Varlığını reddeden,
İtibarını silip geçen,
Sefil bir hayata
Mahkûm edenin gözleri okunsun

Aldatan,
Avutan bin bir yalan içinde
Sabır ve samimiyetini sınayan

Her varlığını
Başkaları için kullanan,
Bizzat sana oyunlar yapan

Sevgi
Ve muhabbetini
Nefsi için kullanan, keyfi için
Her yolu mubah sayan olursa

İnandım diye
Her türlü takiyenin içinde,
nefsi arzularına hemen yeniliyor

El
Âlem demiyor,
Pişkinliği kimselere
Vermiyor, utanmayı reddediyor

Her fırsatta
Nefsini önceliyor,
Senin imkânlarınla
Başkalarının hukukuna
Saldırıyor, ne kadar sabredersin

Mustafa Cilasun