Yar…
Bitti,
İçimi titreten,
Sürur zerk eden hicran gitti…

Bir
İnşirah sahnesiydi
Güneş ışınlarının sessizce
İçeriye girdiği gibi

Sabahın
İlk saatlerinde, gülmeyen
Yüzlerde ısıtan ülfet timsaliydi

Neşe
Ve muhabbete
Ne kadar hasret kalınmışsa
Gönül, kahredip benimsiyordu

Derin
Bir yakınlık duyuyordu
Sanki ruhi tınıları aynı
Serencamdan nüksediyordu

Yar ile
Kelam etmek,
Bazen derinliğin kıyılarında
Gezinmek, gülebilmek iyi geliyordu

Sineme
Ömürlük bir hakikat
Sıcaklığını veriyordu, huzur
Ve muhabbet yaşanıyordu

Bir takım
Mahrem konular vardı
Her nasılsa çekinceler
Hala zindeliğini koruyordu

Sessizliğin
Gölgesinde ki izler gerçeği
Haykırıyordu, güven yetmiyordu

Yaşanmış
Ve iliklere kadar acısı saklanmış
Mazi sayfası, okunmaması gerekiyordu

Her ne
Şarta olursa olsun
Yaşanmışlık kalbe ve ruha acı
Vermişse, elem vaat etmişse, acıtıyordu

Artık
Yeni bir sayfa açmanın,
Kalan nefesi sürur sandalına bırakmanın

Yegâne sahiple
Baş başa kalmanın, deryanın ruhuma
Aşina gelen sedasıyla uyumak istiyordum

Göreceğim
Düşler artık rahat bıraksın
Huzuru temin için
Ne kadar varlığım varsa alsın

Kalbimde
Yeis adına hiçbir iz bırakmasın,
Kaygılar esaret yaşatmasın

Akıl
Ve izan tutuklu
Kalmasın, çile ve cefa zulme
Dönüşmesin, insan olduğun bilinsin

Kalbe düşen
Bir sevda, ruhu yormasın
Hissiyata yas tutturmasın,
Bütün zamanı almasın

Sevgi
Adına müştereklik
Ve saygı sadakatle marifet kazansın

Güven
Ve samimiyeti zedeleyen
Her şüphe taliplilerine ulaşsın,
Muhabbeti yıkmasın

Mustafa Cilasun