Var, aşkla var edilmiştir.
Yok bile, yokluğuyla aşkı anlatır.
Hatta; yokluk, varlıktan biraz daha fazla, aşkı söyler/ aşktan bahseder gönüllere.
Aşk, ben derdinden geçip, sen diyebilmenin adıdır en çokta.
Yok etmeyen aşk, belki de bunun için yoktur..
Ve belki de "Küntü kenz" in mebdeinden aşk-u sevda "Hû" çeker diyen şair, işte bu seramcamı inceden dile
döküp gelmektedir..
Ve biz:
Muhabbetten hasıl oldu Muhammed(sav),
Muhammed'siz (sav) muhabbetten ne hasıl, diyen bir medeniyetin çocuklarıyız..
İslam medeniyetinin Osmanlı yorumunu, aşkla kurmuşuz, aşkla bina etmişiz, aşkla çözmüşüz derdimizi.
Aşk gelecek cümle noksan tamam olur diye Yunus'ca seslenmişiz yeryüzüne, yeryüzü hatlarına..
Ve aşk; her şeyden çok benden geçip, sen demenin adıdır...
alıntı