Ümmü Cemil’in Düşmanlığı
Peygamber Aleyhisselam’ın amcası olduğu halde ona aşırı düşmanlık besleyen Ebu Leheb ve onun şirret karısı Ümmü Cemil, Rasul-i Ekrem s.a.v.’e düşmanlıkta ve inkârcılıkta aynı yolu izliyorlardı. O müşrikler, ALLAH Rasulü’ne eziyet için ellerinden gelen her muzırlığı yapıyorlardı. Ümmü Cemil, her gece dikenli ağaç dallarını demetler halinde boynuna takarak, ayaklarını incitsin diye Rasulullah Aleyhisselam’ın geçeceği yollara saçardı. Bu hadise üzerine, Ebu Leheb ve karısını şiddetle kınayan, onları “cehennemlik” olarak tanıtan “Tebbet” suresi nazil oldu.
Ümmü Cemil, Ebu Leheb’le kendisi hakkında gelen ayetlerin tebliğ edildiğini duyunca, Rasulullah s.a.v. ile Hz. Ebu Bekir r.a.’ın Kâbe yanında oturdukları sırada, eline koca bir taş alarak onlara doğru yaklaştı. Hz. Ebu Bekir onun gelişini görünce dedi ki:
– Ya Rasulallah! Bu Ümmü Cemil zalim bir kadındır. Onun seni görmesinden endişe ederim. Keşke bunun sana bir eziyeti olmadan kalkıp bir tarafa çekilsen!
Rasul-i Ekrem ise şu anda onun kendisini göremeyeceğini söyledi ve duruşunu değiştirmedi. Gerçekten de öyle oldu; Yüce ALLAH elinde taşla yaklaşan Ümmü Cemil’e ALLAH Rasulü’nü göstermedi. Sadece Hz. Ebu Bekir’i gördü ve gelip onun yanında dikildi. Ona sordu:
– Ebu Bekir, arkadaşın nerede?
– Sen yanımda kimseyi görmüyor musun?
– Benimle alay etme! Yanında kimseyi görmüyorum. Aldığım habere göre arkadaşın beni şiirle hicvetmiş. O şairse ben de şiir söyleyen bir kadınım. Kocam da bir şair… Vallahi onu görebilseydim şu taşı ağzına vuracaktım!
– Hayır, hayır! Arkadaşım vallahi şair değil, o şiir söylemez. O seni şiirle hicvetmiş de değil.
Aradığını bulamayan Ümmü Cemil dönüp gitti. Hz. Ebu Bekir sordu:
– Ya Rasulallah, o kadın gerçekten seni göremedi mi?
– Evet, beni görmedi. ALLAH onun gözünü beni görmez eyledi.
Kadı Iyaz, eş-Şifâ bi-Ta’rîfi Hukuki’l-Mustafa (Dimaşk, 2000), s. 436; İbn Hişam, es-Sîre, 1/393; Uyûnu’l-Eser, 1/193.
SEYYİD KEMERKAYA