Ahmed Rufai Hazretleri, bir gün talebelerine:

- İçinizde kim bende bir ayıp görüyorsa bildirsin, dedi.

Müritlerinden biri:

- Efendim, sizde büyük bir ayıp var, diye cevap verdi.

Ayıbını talebesine soracak kadar kendini aşmış bu mütavazi insan hiç kızmadı, talebesi böyle söylüyor diye üzülmedi, belki sadece ayıbından kurtulabilmek ümidiyle sordu:

- Söyle dedi, kardeşim, o ayıbım nedir?

Talebe gözleri dolu dolu:

- Bizim gibilerin size talebe olması, dedi.

Bu söz gönüllere çok tesir etmiş, sohbette bulunan herkes ağlamaya başlamıştı. Ahmed Rufai Hazretleri de ağlıyordu. Bir ara sadece;
- Ben sizin hizmetçinizim, ben hepinizden aşağıyım diyebildi.
KAYNAK: AKAR, Mehmet; Mesel Denizi, Nil Yayınları, İstanbul 2001

yükselebilmenin alçalmaktan geçtiğini anlatan bu zatları

yükselmeyi topuklu ayakkabıda arayan insanlar olarak nasıl anlayabiliriz?

frekanslar uyuşmuyor

ne uğruna yaşayabileceğimiz kadar temiz hayallerimiz var

ne de uğruna ölebileceğimiz kadar kutsal gayelerimiz...

uyuşturulmuş gibi hasta yatıyoruz

ya bu hastalığı yenerek uyanacağız

yada ölüm uyandıracak bizleri..

Allah razi olsun..
bugun okudugum en guzel yaziydi..

Eyvallah