Hazreti Adem, Hazreti Yakub, Hazreti Yusuf, Hazreti Fatıma ve Zeynül Abidin...

Bu beş insan, tarihte herkesten çok ağlamıştır. Hazreti Adem, cennetten çıkarıldıktan sonra o kadar çok ağladı ki gözyaşları yüzünde iz bıraktı. Hazreti Yakub, oğlu Yusufa o kadar ağladı ki, gözlerini kaybetti. Bu yüzden Hazreti Yakuba şöyle dediler: "Ey Yakub! Sen o kadar Yusufu düşünüp ağlıyorsun ki ağlamakla helak olacaksın."

Hazreti Yusuf da babası Yakubdan uzak kaldığı için o kadar ağladı ki, hapiste olanlar rahatsız oldular ve şöyle dediler: "Ey Yusuf! Ya geceleri ağla gündüzleri sus veya gündüzleri ağla geceleri sus!" Hazreti Yusuf geceleri veya gündüzleri ağlama hususunda onlarla anlaştı. Hazreti Fatımatüz Zehra da babasından sonra o kadar çok ağladı ki, Medine halkı rahatsız oldular ve: "Ey Peygamberin kızı! Gece gündüz ağlaman bizde derman bırakmıyor ki iş yapalım" dediler. Hazreti Fatıma, babasının firakına ancak altı ay dayanabildi.

İmam Zeynül-Abidin de kırk yıl boyunca Kerbela için gözyaşı döktü. Önüne yemek bıraktıklarında ağlıyordu, kendisine su getirdiklerinde ağlıyordu… Bir gün yakınlarından birisi, "Ağlamanızla kendinizi helak edeceğinizden korkuyorum!" deyince şöyle dedi: "Ben üzüntü ve kederimi Allaha şikayet ediyorum. Ben bir takım şeyler biliyorum ki sizler bilmiyorsunuz. Ben Kerbelayı hatırladığımda hıçkırıklar boğazımı sıkıyor...

"Hazreti Yusuf da babası Yakubdan uzak kaldığı için o kadar ağladı ki, hapiste olanlar rahatsız oldular ve şöyle dediler: "Ey Yusuf! Ya geceleri ağla gündüzleri sus veya gündüzleri ağla geceleri sus!"

güncel...