..Sükunetin Diyarı Kabristan..
Hakka kavuştuğum gün tabutum yürüyünce şu dünyanın dertleri ile dertleniyorum sanma.
Bana ağlama, yazık yazık deme.
Cenazemi görünce ayrılık, ayrılık diye feryat etme.
Beni toprağa verirken elveda elveda diye ağlama.
Gün batımını gördün ya gün doğumunu da seyret.
Hangi tohum yere atıldı da çıkmadı.
İnsan tohumu hakkında niye yanlış bir zanna düşüyorsun.”
Gitmekten ne kadarda memnun öyle değil mi?!
Düşüncelerden sıyrılıp bende oracıkta bir kabir açıverdim kendi ruh alemime.. Bıraktım sevdiklerimi bir an geride adeta ve ölüm tefekkürüne daldım ince ince… Kabir açıldı ve ben içerisindeyim aman Ya Rabbim! Toprak ne kadarda soğuk! Yine üzerimdeki ağırlıkta bir o kadar fazlaca.. Acaba Münker-Nekir melekleri ne zaman gelecek? Geldikleri zaman sorulara cevap verebilecek miyim? Acaba kabir bedenimi ne kadar sıkacak Allah’ım? Korkuyorum!… Bende şimdi düşünüyorum, keşke o geçici dünyada iken çok daha fazlaca Allah için bir şeyler yapabilseydim! Fazla tefekkürlük bir fırsatım olamayacak ki korna sesi ile irkildim. Mezarlıktan çıkıp caddeye varmıştık bile çoktan. Fakat ruhum hala o sessizler diyarında kalmıştı. Ölümü 2 dakikalığına bile düşünmenin iç alemimde yarattığı etkiyi tabir etmeye kelimelerim kifayet eder mi bilemiyorum.. Aslında geçtiğim kabristan, hayatın ta gerçeği idi.. Zira alışveriş-gezinti gibi bir takım dünya telaşından dönüyorduk oradan, gittiğimiz yer ise evdi… Yani kabristan, dünya telaşı ile geçici konaklama yerimiz olan ev arasındaydı.. Dünya hayatında oyalanıp boyalanıp fani evimize çekiliyoruz.. Fakat bir gün bu oyalanmanın sonunda ebedi evimiz olan kabre gideceğimizi hep unutuyoruz, hep aldanıyoruz!..
Sevgili Peygamber Efendimiz(s.a.v.) ; ”Lezzetleri bıçak gibi kesen ölümü çok hatırlayın.”
Allah’ım bizlere ölümü çokça hatırlamayı ve o hatırlama sonucunda nefsimizin isteklerinden kaçıp kurtulabilmeyi nasip eyle!.. Üzerimize soğuk toprak atılmadan önce uyanabilmeyi nasip eyle.. Amin.. Amin.. Amin…
Fi-EMANİLLAH..
alıntı..
...Öyle garip bir dünya...
...Olmaz dediğin ne varsa olur...
...Düşmem der düşersin...
...Şaşmam der şaşarsın...
...En garibi de budur ya;...
...Öldüm der durur yine de Yaşarsın...
Bunu ilk beğenen sen ol.