ve eğer bazen sana, gizleniyorum gibi geliyorsa,
bu, seni az seviyor olmamdan değil de;
artık bazı anlarda yalnız kalmam gerektiğinden böyle...
ama sen, hiç de bu yüzden düşüncelerimin dışında kalmış,
unutulmuş değilsin...
tam tersine senin o capcanlı varlığınla doluyum ben...
senin o sadık yüreğini ne zaman düşünsem yeniden neşeleniyorum,
sen çevremde gezinip duruyorsun,
geri kalan her şey de silinip gidiyor ufkumdan...
sonsuza doğru uzanan ve artık bir tek sınırı olan ufkumdan.
işte o zaman ben sana kavuşuyorum,
ve dalgalanmakta olan düşüncem huzuru sende buluyor...
(...Sokrates)