Birisi Hz. Lokman Hakîm’e; “İnsanların sana gelip, sözünü dinlemelerine şaşıyorum” deyince şöyle cevap verdi:
“Ey kardeşim! Sana söyleyeceğime kulak verirsen, sen de böyle olursun. Beni, gördüğün duruma getiren şeyler; gözümü harâmdan korumam, dilimi tutmam, yemede ölçülü olmam, nâmusumu korumam, doğruyu söylemem, ahdime vefâ etmem, misâfirime ikrâmda bulunmam, komşumu korumam ve beni ilgilendirmeyen şeyleri terk etmemdir.”
Hazret-i Lokman Hakîm’e:
“Terbiyeyi kimden öğrendin?” dediler. O da;
“Terbiyesizlerden! Onların beğenilmeyen her şeyinden sakınmak sûretiyle” buyurdu.
“Hikmeti kimden öğrendin?” dediler.
“Basacakları yeri görür gibi bilmeden ayağını yere koymayan âmâlardan (körlerden)” buyurdu.
Hz. Lokman oğluna nasîhatinde buyurdu ki:
“Ey oğlum! Yapılan iyi veya kötü iş, bir hardal tanesi kadar olsa da, bir kaya içinde yâhut göklerde veya yerin dibinde gizlense, Allahü teâlâ o işi huzûruna getirir ve onu senden suâl eder. Zîrâ Allahü teâlâ, gizli, âşikâr her şeyi bilir. Her şeyi yaratan, terbiye eden, her iyiliği yaptıran, gönderen hep Allahü teâlâdır. Kuvvet, kudret sâhibi yalnız O’dur. O hatırlatmazsa, kimse, iyilik ve kötülük yapmayı irâde, arzû edemez. Kulun irâdesinden sonra, O da istemedikçe, kuvvet ve fırsat vermedikçe, hiçbir kimse, hiçbir kimseye zerre kadar iyilik ve kötülük yapamaz. Kulun istediği her şey, O’nun irâde ve dilemesiyle meydana gelir. Yalnız O’nun dilediği olur.”
Ey oğlum! Üç şey, üç şey ile bilinir: Hilm gadab ânında, şecâat harb meydanında, kardeşlik ise ihtiyâç ânında.
Ey oğulcuğum, kötü arkadaşlarla düşüp kalkan selâmet bulamaz. Kötü yerlere girip çıkan itham altında kalır. Diline hâkim olmayan nâdim olur.
Resûl-i ekrem efendimiz, Hazret-i Lokman’dan haber vererek:
“Lokman, oğluna; Allahü teâlâ kendisine emânet edilen şeyi korur. Ben de seni, malını, dînini ve amelinin sonunu, Allahü teâlâya emânet ediyorum dedi” buyurdu.
Sözün tesir etmesi için...
.
Bunu ilk beğenen sen ol.
