Bir pazar yerinde, tezgahlar kalktıktan sonra sokaklarda dolaşıp yere atılan sebze ve meyvelerden toplayan kadınlar kimsenin yüzüne bakamazlar. Utanç onları kocaman dünya da yalnızlaştıracak kadar keskindir.
Biz de onların yüzüne bakamayız aslında. Yoksulluğun gözüne bakılmaz çünkü.
Usulca yere eğilip, yerde duran sebzelerin arasından seçtiklerini koyu renk pazar çantalarına koyarlar.
Öyle zannediyorum ki, o kadınların komşuları da bundan habersizler. Belki çocukları, belki yatağa bağlı ve altı temizlenmeye muhtaç babaları da bundan habersizdir. Bundan kimsenin haberi yok belki. Evindeki yıpranmış kilimin, duvar saatinin de haberi yok.
O kadınlar, insanlığın günahını toplamak için akşam üzerleri yeryüzüne inen mitolojik varlıklar gibi.
Abartıyorum. Düpedüz gerçekler işte! Utancımdan böyle söylüyorum..
Tarık Tufan

evet maalesef

kendimizden utanmamız için ne kadar da Gözümüzün içinde olupta görmemezlikten geldiğimiz bir olay...
Oysa herkes iyiydi değilmi!!!
Nede olsa kararan kalplerin hepside tertemiz... Nasılsa siyahlar kirleri bir güzel gizler saklar

Gözümüz hep menfaati aradığı sürece bu tür şeyleri görmemiz imkansız gibi:/

Bir Yaz Günüydü Sokakta Yürürken Çöpün İçinde Kavun Yiyen Saçı Sakalı Birbirine Karismış Bir Adam Gördüm..Birgün Öncesinde Bende Kavun Yemistim Daha Doğrusu Beğenmediğim İçin Yememistim..Bir Adama Baktım Birde Kendime Utancımdan Yüzümü Yere Eğdim..Bu İmtihanda Hangimiz Daha Başarılıydık Acı Ama Gerçek..

Kimse kendine yakıştıramaz hakâreti, kusuru, yanlışı. Kimse malını kötülemediği gibi canını da kötülemez. ''Ben çok günahkârım, çok hatalarım var'' diyenlerin bile aslına inseniz, karşılarına geçip o demeden kusurlarını söyleseniz çoğu zaman size muhâlif olacak, cephe alacaktır.

Sorsan herkes iyidir evet, çünkü kötülük hiç kimseye iyi gelmez!

Sıkıntı zamanında insan biliyor, ferahlık gelince bilmesi önemli..

Böyle bir hayat yaşamadığımız için şükrederken Hesabını vermemiz gereken şeylerin altında eziliyorum.

Allah sonumuzu hayretsin. Onca nimete sahibiz, en azından şükretsek bari.