Allah, hiç kimseye ve hiçbir şeye muhtaç değildir; ama O’nun haricindekilerin hepsi O’na muhtaçtır. Bu temel anlayış ve kavrayışa sahip olan kul, bütün hayatını bu çerçevede düzene sokmak durumundadır.
Lokman oğluna “Yavrucuğum!” diyerek ölümsüz öğüdüne başlar. İlk öğüdü, başka değil, insan olmanın fıtratıyla örtüşen nitelikteki öğüt oldu: “Allah’a ortak koşma! Çünkü her tür ortak koşma gerçekten büyük bir zulümdür.” (Lokman, 13)
Şirk, insanın kimyasını bozar. Ondan daha büyük günah olamaz. Dahası “Öyle bir cürümdür ki, her bir mahlûkun hakkına ve şerefine ve haysiyetine bir tecavüzdür. Ancak onu Cehennem temizler.” (Said-i Nursi)
İşte bu yüzden Lokman’ın oğluna öncelikli öğüdü bu oldu. İnsan fıtratını bozan şirk, insana bulaştıktan sonra, sonradan bulunulacak öğütlerin hiçbir önemi kalmaz.
