Adam yeni kamyonuna bakmak için
evinden çıktığında, üç yaşındaki oğlunun

gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle

kamyonunun kaportasını mahvettiğini

görmüş. Hemen oğlunun yanına koşmuş ve

çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamış.

Biraz sakinleşince oğlunu hemen

hastaneye götürmüş. Doktor, çocuğun

kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da

elinden bir şey gelmemiş ve çocuğun iki

elinin parmaklarını kesmek zorunda

kalmış. Çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini

açtığında, bandajlı ellerini fark etmiş ve

gayet masum bir ifadeyle, “Babacığım,

kamyonuna zarar verdiğim için çok

üzgünüm.” demiş ve sonra babasına şu

soruyu sormuş: “Parmaklarım ne zaman

yeniden çıkacak?” Babası eve dönmüş ve

hayatına son vermiş...

Birisi masaya süt döktüğünde ya da bir

bebeğin ağladığını işittiğinizde bu öyküyü

hatırlayın. Çok sevdiğiniz birine karşı

sabrınızı yitirdiğinizi anladığınızda, önce

biraz düşünün. Kamyonlar onarılabilir,

ama kırılan kemikler ve incinen duygular

hiçbir zaman onarılamaz; genellikle kişiyle

performansı arasındaki farkı göremeyiz.

İnsan hata yapar. Hepimiz hata yaparız.

Fakat öfkeyle ve düşünmeden yapılan

şeyler, insanı sonsuza kadar rahatsız eder.

Harekete geçmeden önce durun ve

düşünün. Sabırlı olun. Anlayış gösterin ve

sevin.

çok güzel bi paylaşım Allah razı olsun

sendende Allah razı olsun cesses kardeşm

yaaa

cok guzeldı emegıne yuregıne saglık...

wesselam...

yaa
çok güzeldi cnm
allah razı olsun

ben sabırsız bi insanım anında köpürüm

bunu sık sık hatırlamam lazım

Anlamlı bir yazı.Teşekkürler