İsmini her duyduğum da aklımi da unutabilseydim.
Göğüs kafesini zorlayarak haykirislarimi tasirabilseydi yüreğim.
Zikir edercesine ismini sessiz çığlıkların en tutkulu zirvesine tasiyabilseydim...
Seni sevmeyi unutmazdim...
Bunca var olana var diye aldanip, yokluklarin madden yokluğu ile oyalanmasaydim.
Alemlerin içerisinde yalnız olduğumu haykirip, sensizligi kolayca kabullenen bir de ben olmasaydım.
Bir an dahi adımı, secdelerde kıpır kıpır dualar eşliğinde, andigini hatirlasaydim.
Sevmeyi unutmazdim...
Ilk ve tek seni sevebilseydim.
Sevda ile zulmetmeseydim.
Acizin nefesinde harcanmasaydim...
Nefsimin darbesinde yikilmasaydim...
Ahin ateşinde kavrulmasaydim.
Tebessumun doldursaydi biçare gozlerimi.
Guluslere hasret kalmazdim...
Baharlari sende bulsaydim...
Kaybolmasaydim kendim de...
Kendimi bulmak yerine seni bulsaydim her yerde.
Sevmeyi unutmazdim...
Adlarinin biri ile, ala bir pencereden bakabilseydim hayata.
Can bulurdu belki ruhumda...
Ahmet Muhammed Mustafa ile nida!
Bir tek Efendim vaveylasiyla...
Belki kimsin desen de yeter bana...
Efendim...
Gonulcarem...
Dert ortagim...
Can yoldasim...
Seni layıkıyla sevmiş olsaydım...
Sevmeyi ASLA unutamazdim...
Hatice Kübra IPEK
elice: