Sevdim seni hep canlara cânân diye sevdim,

Bir ben değil, âlem sana kurbân diye sevdim.

Ecrâm-u felek, levh-u kalem mest-i nigâhın,

Dîddârına âşık Ulu Yezdân diye sevdim...


Mahşerde nebîler bile senden meded ister,

Gül yüzlü melekler sana hayrân diyesevdim...

Aşkın ile buhurdan gibi tütmede bu kalbim,

Sensiz bana Cennet bile hicrân diye sevdim...



Tâ Arş a çıkar her gece âşıkların âhı,

Asilere lûtfun yüce fermân diye sevdim...

Dağ kalbime bir lâhzacık ey nur-i dilâra,

Sevdânı gönül derdine dermân diye sevdim.



Bülbül de senin bağrı yanık âşık-ı zârın,

Feryâd bütün âteş-i sûzân diye sevdim...

Hûriler ezelden beri şeydâ-yi cemâlin,

Yanmıştı sana "Yusuf-ı Ken ân" diyesevdim...


Evlâd ü ıyalden geçerek Ravzâna geldim

Evsafını medh etmede Kur an diye sevdim.

"Kıtmîr"inim ey şâh-ı Rüsûl kovma kapıdan,

Alemlere rahmet dedi Rahmân diye

Şeydâ kuluna eyle nazar merhametinle,

Bir lâhza nazar en büyük ihsân diye sevdim

-Mahşer de nebiler bile senden medet ister- kısmı akide açısından çok tehlikeli bir ifade. Allah azze ve celle bizi kendisinden başkasından medet dileme durumuna düşmekten muhafaza buyursun.

Bu kişinin -gül gazeli- parçası vardı, o güzel.

Allah razi olsun