Yar…
Ne vakit
Kalemi elime alsam
Sinemin hüznünden
Akseden serencamı yazsam
Yıllara sâri hasretin feveranıyla
Sessizce ağlasam ve yine yine ansam

İçimi
Titreten
Gönüme hüzün bahşeden
Dilimi lal edip,
Gözyaşları ıstırap haline getiren
Isısız sokakların melaliyle
Sineme sökün eden, lakin ses vermeyen

Nedenler
Şimdi nerede
Sualsiz hüküm vermek
Söyler misin kimin haddine
Hak ve hukuk adına duyarlı olmak
Sanki meçhul nefes kadrinde
Hiç üzülmeden, sinenin
Hüzün vaktinde üzmek, gitmek niye

İnsanım,
Elbette ki var acım
İçimi burkan her halin
Lahzasında kimsen davacıyım
Hangi yanlışın kurbanıyım, niçin
Sual edilmez bu hicranım, arım
Solan umutlarım halsiz kaldı,
Şevkimden bir takat olsun hiç kalmadı

Geceden
Nasıl söz edeyim
Hüzün zerk eden kederin
Hangisinden hüzünle bahsedeyim
Yazılan şiirlerin
Dilinden mi sesleneyim,
Dinmeyecek mi kaderim
Ah u zarım kimsenin değil benim,
Ancak hicranla var olacak vicdanım


Sevmek
Bilmem ki suç mudur?
Gönül vermek
Ne kadar hakikat halinde bulunur
Sadakat içinde nefeslenmek
Ne vakit bir kabahat olur, an burkulur
Suçsuz ve günahsız bir can, yalnızca
Sevdiği için mi sukut etmekten sakınır

Akıl
Ve izan farktır
Düşünmeden amel etmek
Ne kadar makbuldür
İnşirah nasıl bir kalbin ihtiyacıdır,
Yalnızca keyfiyet mi aranır
Sınırsız iştah bir had mi tanır,
Her isteğin
Yerine gelmesi kalpte ar mı bırakır

Ne söyleyim
Haydi, sen söyle
Yazmayan kalem misali,
Dertlerim benimle,
Suskun bırakan firkat bilmem ki
Hangi müjdenin derinliğinde
Zahir olan ne varsa içinde,
Batına erişmek
Haddim değil, evet, yakinen biline

Dinmiyor
bu akşam hissiyatım,
Yıllara sâri anılarım ve acım
Adeta yalnızlaşan bir figanım,
Rıhtımların hicranıyla yol alırım
Hırçın dalgaların sezgisini söyle hangi
Gönle anlatırım, niye sessizce ağlarım

Mustafa Cilasun