Bir istiridye komşu istiridyeye dedi, “Îçimde büyük bir sancı var. Ağır ve yuvarlak ve bana çok ıstırap veriyor.”
Ve öbür istiridye tepeden bakar bir hoşnutlukla yanıtladı, “Göğe ve denizlere şükürler olsun ki benim içimde hiç bir sancı yok. Îçimde ve dışımda her şey iyi ve tamam.”
O sırada oradan geçmekte olan bir yengeç iki istiridyenin konuşmasını duydu ve içinde ve dışında her şey iyi ve tamam olan istiridyeye dedi, “Evet, iyi ve tamamsın; ama komşunun taşıdığı sancı gerçekte son derece güzel bir inci.”
Halil Cibran, Gezgin, çev., Sibel Özbudun, 1995, Anahtar Y., s. 25