*İnsan hayatını; ya inanç, arzu ve umutlarına göre şekillendirir/yaşar, ya da kin, nefret ve korkularına göre.

* Yaşamak, umuda kucak açmaktır. Sevgiyle, inançla, sabırla...

* Bu güne dair inanç, gayret ve muhabbetimiz, yarına dair hedef, heyecan ve umudumuz varsa korkmayalım. Yaz da bizi bekliyordur, bahar da. Biter kışlar!

* Bizi yarınlara taşıyacak olan her şeye rağmen kaybetmeyeceğimiz umudumuz, inancımız ve gayretimizdir. Her şeye rağmen iyi olmak ve iyi kalmak zor ama erdemlidir. Erdemli olmaksa herkesin başarabileceği bir şey olmayabilir ama erdemli olma iddiasında olanların başka da seçeneği yoktur. Ve geriye sadece onların adları kalır. Hayırla yâd edilen adları...

* Hayatta olup biten her şeye müdahil olmaya bakalım! Elimizi, dilimizi, kalbimizi devreye sokalım! Bunu da kırmadan, dökmeden, dağıtmadan; nezaketle, muhabbetle, merhametle yapmaya çalışalım!

*Kelimelerinde ruhu, vicdanı, nefsi, gönlü vardır. Kimi sıcak, mütebessim, vefalı, salih ve sadıktır. Su gibi aziz ve berrak... Kimi soğuk, asık surat, bîvefa, kaçkın ve haindir. Gölge gibi silik ve karanlık... Unutmayalım.

* Kişi kendi söz ve fiil(amel)leriyle "kader"ini, ebedi kedere dönüştürebilir. Nur'dan nar'a koşup durmayalım!

* Muhabbetten mahrum bir yürek nefrete mahkumdur. Kin, nefret, öfke, husumet aklı perdeler. Tedavisi imkansız yaralar açar, telafisi imkansız hatalar/yanlışlar yaptırır insana.

* Kalbimizdeki muhabbet ve merhamet; nazarımızdaki ferasetten, dilimizdeki nezaketten, fiillerimizdeki zerafetten anlaşılır.

* Eleştiri ve sitemimizde merhamet; tavsiye ve telkinimizde muhabbet; şikayet, uyarı ve ikazımızda hikmet ve nezaket; ceza ve yaptırımımızda ölçü ve adalet olsun. Yoksa şayet; niyetin ve amelimiz ihya etmek değildir, imha etmektir, bilelim!

* Sabır, şükür, gayret ve muhabbetle aldığımız hiçbir mesafeyi kin, öfke, nefret ve tembellikle alamayız.

* Sınırsız hikmet ve muhabbetin, ölçüsüz şefkat ve nezaketin, karşılıksız sevgi ve merhametin verilemeyecek hesabı olmaz. Sadece hesapsız/sınırsız ecri olur.

* Öfkelerimiz, kavgalarımız, nefretimiz, mücadelemiz kişlerle değil kişiliklerle olsun. Bugün kavga ettiğimiz kişi yarın en yakın dostumuz olabilir, kimbilir!

* Kibir, insanın fıtratından uzaklaşıp özüne yabancılaşmasıdır. Ben’in yolunda gidenin varıp duracağı menzil İblis’le aynıdır.

* Nefret, imanî bir mecburiyet değilse şayet tedaviye muhtaç bir hastalıktır.

* Mutluluk, hayatın akışı içerisinde iyi şeylerin farkına varmaktır. Baktığımızda onları görmekte, dokunduğmuzda onlara dokunmakta, onlara kulak vermekte...

* Dünyaya gönül gözüyle nazar eyleyelim. Gönüller ki Allah’în evidir, biz yalnızca imar eyleyelim.

* Herhangi bir kişi ya da konu hakkında önyargılarımzı varsa o önyargılarımız, bizi daha huzurlu ve mutlu bir hayattan mahrum edebilir. Önyargı; en ufacık bir seste, düşmanımız zannıyla karanlığa doğru rastgele ateş etmek gibidir. Vurup öldürdüğümüz kişi en yakınımız, eşimiz, dostumuz olabilir.

* Sorunlu biri olmayalım, sorumlu biri olmaya bakalım. Düsturumuz; sonsuz muhabbet, sorunsuz hizmet olsun.

Ve;

* Kendi yangınımızdan kurtaracağımız ilk şey vicdanımız olsun.

* Biriyle tartıştığımızda, mücadele ettiğimizde, bir kavgaya tutuştuğumuzda muhatabımızın cesaretini, şevkini, azmini kırsak bile onurunu kırmayalım.

Ve;

* Gülmediğimiz aynalar gülmez bize, asla unutmayalım.

"* Herhangi bir kişi ya da konu hakkında önyargılarımzı varsa o önyargılarımız, bizi daha huzurlu ve mutlu bir hayattan mahrum edebilir. Önyargı; en ufacık bir seste, düşmanımız zannıyla karanlığa doğru rastgele ateş etmek gibidir. Vurup öldürdüğümüz kişi en yakınımız, eşimiz, dostumuz olabilir."


Güzel bir izah