Madem ki, aşkın yok, aşık değilsin, sana uyumak yaraşır; git bol bol uyu. O’nun aşkı ve gamı bizim nasibimizdir. Biz sevgilimizin gam güneşinin tesiri ile zerre zerre olduk. Çünkü biz ondan gelen gamı da seviyoruz. Madem ki senin gönlünde böyle bir duygu, böyle bir heves uyanmamıştır, git bol bol uyu!
O’nu bulmak, O’na kavuşmak ümidi ile köpürerek, ağlayarak başını taştan taşa çalan, dağlardan denize doğru koşan sular gibi biz de koşup duruyoruz, O’nu arıyoruz. Sen de ise ‘Sevgili nerede? O’nu nasıl bulurum?’ arayışı, üzüntüsü yok. Sen git bol bol uyu!
Aşk yolu yetmiş iki milletin inancının dışındadır. Madem ki senin aşkın, inancın taklitten, gösterişten ibarettir, sen git uyu!...
Bizler aşkın eline düştük, kendimizden kurtulduk. Bakalım aşk bize ne yapacak? Sen ise kendindesin, kendi elindesin, kendine tapıyorsun. Senin için uyumak gerekir, git bol bol uyu!

Döndür kadehi ey sâkî, sun bana ve meclistekilere;
Çünkü aşk kolay göründü önceleri, ancak zorluklar çıktı sonradan.
Seher yeli bir misk kokusu almak ümidiyle sevgilinin zülfünü açınca,
Saçların kıvrımlarından ne kanlara boyandı yürekler?!
Pîr-i muğân, sana seccadeyi şaraba boya derse, dediğini yap.
Çünkü yolcu/sâlik konakların yolunu yordamını bilir.
Sevgilinin konağında, nasıl dinlenebilir, nasıl eğlenilebilirim?
“Yükleri bağlayın” diye feryat edip durmakta...
Gece karanlık, dalga korkusu ve dehşetli bir girdap var.
Nerden bilir halimizi hafif yükleriyle sahil yolcuları?!
Arzularıma esir olarak yaptığım her iş sonunda adımı kötüye çıkardı.
Meclislerde dolaşan sır, nasıl gizli kalır ki?
Hâfız! Sonsuz bir mutluluğa erişmek istiyorsan ondan uzak olma.
Sevdiğine eriştiğinde de artık terk et dünyayı ve görmezden gel onu.

Ey gönül verdiğim eşsiz ve yüce varlık; aşkına düşmüşüm, sevdana kapılmışım! Sen’in aşkın bir deniz, gönlümse bir balık! Bu sebeple, bir an Sen’den ayrı düşsem yaşayamam! Balıklar, suyun dışında bir an bile yaşayamazlar! Aşıklar da, gönüllerini kaptırdıkları sevgilinin ayrılığına sabredemezler! Balığın canı sudur; balık, canından ayrı düşmeye sabredebilir mi? Cana sabredilmezse, canın canına nasıl sabredilebilir?

Allah’ım ben senin büyüklüğünü, üstünlüğünü , güzel sıfatlarını yazınca, kalem aşkından, hayranlığından yarılır. Sen’in gibi eşsiz bir varlıktan ayrı düştüğüm için aklım şaşırır, yolunu kaybeder. Ben Halil İbrahim gibi aşk ateşine düştüm, yanıyorum. Fakat Sen’in ateşinin alevlerinden şikayetçi değilim. Amansız gamından, verdiğin sayısız dertlerinden de baş çekenlerden değilim. Çünkü Sen’i seviyorum. Allah’ım, müşkül işlerimi kolaylaştır! Sen bana gönül ver, gönül ihsan et! Çünkü beni gönülsüz yaptın, bende gönül bırakmadın. Ey dost! Bana gül bahçenden başka bir menzil verme!