Göz ve gönlün elinden figan ve feryat
Gözün gördüğü ne varsa gönül istiyor
Bir hançer yapacağım çelikten
Vuracağım gözüme, gönlüm kurtulsun
...
Lale yapraklarına renk katıyorsun ey Aşk
Canımızı belaya atıyorsun ey AŞK
Eğer topraktan olan cismimi açıp içine bakarsan
kan ağlayacaksın ey AŞK!...

Ey ümitle, korku ile dünya malı üzerinde titreyip duran kişi!
Biraz da sana bu malları, bu nimetleri vereni, sana bakışı, görüşü bağışlayanı düşün, ona bak!
Ey isteyen, ey aşık! Sana bu isteği vereni düşün; eseri yaratanı gör!
Neden yaratana değil de, onun yarattığı esere gönül veriyorsun?
O, hep sana bakıp durmada! Halbuki senin gözün sağda solda! O sana, dilsiz dudaksız söz söylemede; sense, kulağını dünya malına vermişsin!

Ey aşığın en yakın dostu, ey aşığın derdini dert edinen, gamını gam edinen dost, ey aşığın gözü, çerağı ve yarı!
Ey aşığın sağlığının ilacı, ey zayıflamış bedenine deva olan sevgili!
Ey rahmet padişahlığı, ey aşıkların gönlünü kapan, kararını alan güzel!
Ey hayalini aşığa bir elçi gibi gönderen ve onun vasıtasıyla aşka davet eden sevgili !
Aşığın hüngür hüngür ağlayışı senin onu çekişindendir.
Aşığın bütün işi, gücü, davranışı senin buyruğunla, senin dileğinledir.
Nice zamandan beri geceleri aşığın utangaç gözünde uyku karar kılmamıştır.
Nice zamandan beri aşığın kucağı göz yaşlarından denize dönmüştür.
Fakat aşığın derdine çare bulan, gamı ile gamlanan sen olduktan sonra bunların ne ziyanı var?

Ben bu dünyada dost olarak yalnız seni seçtim. Böyle olmakla beraber, sen benim kederlere kapılmamı, gamlara düşmemi uygun bulur musun?
Gönlüm kalem gibi senin avucunda, parmaklarının arasında, neşelerim de senden gelmede, hüzünlerim, gamlarım da sendendir.
Senin dilediğinden başka ne olabilirim ki? Ben senin gösterdiğin şeyden başka ne olabilirim?
Bazen benden diken bitirirsin, bazen gül. Bu yüzdendir ki ben bazen gül koklarım, bazen diken toplarım. Bazen çok neşeliyim, bazen çok mahzunum, üzgünüm.
Beni ne hale getirirsen o halde olurum. Sen mademki benim böyle olmamı istiyorsun, ben de öyleyim, başka türlü değilim.
Önce de sen varsın, sonra da sen varsın. Sen benim evvelimi de, ahirimi de hayırlı et!
Sen gizlenirsen, seni manen hissedemezsem, küfür ehlinden olurum. Yarattığın eserlerle kudretini, yaratma gücünü orataya koyunca imana gelirim. Bütün bu haller senin lutfunla, ihsanınla olmaktadır.
Senin verdiğin şeyden başka benim neyim var?

Şu dünyada gördüğümüz güzeller, gönüldeki güzeli gizleyen perdedeki resimlerdir.
Perdeyi kaldır, içeri gir de, sevgilinle baş başa kal!
Mevlana

Allah’ım! Namazda gönlümü tam manasıyla sana veremezsem, ben bu namazı namaz saymam!
Ben, yüzümü Sen’in aşkından ötürü kıbleye çevirdim! Yoksa, bana Sen’siz usanç veren namazı ve kıbleyi ben ne yapayım?
Ben, bu riyalı namazdan öyle utanıyorum ki, utancımdan gönlüme inemiyorum. Sen’i bulamıyorum!
Aslında, gerçekten namaz kılanın melek sıfatlı, melek huylu olması gerekir. Halbuki ben, hala nefse uymuş yırtıcı canavar huyundayım.
Bir kimse, üzerindeki elbisesini bir köpeğe değdirirse, orasını temizlemedikçe namaz kılamaz! Ben ise, nefis köpeğini koltuğumda taşıyıp duruyorum; benim namazımı kim kabul eder?
Benim namaz kılmaktan maksadım odur ki; namazda Sen’i gönlümde öyle bulayım, Sen’inle öyle beraber olayım ki, ayrılık derdinden artık hiç bahsetmeyeyim!
Yoksa, bu nasıl namaz olur ki? Sen’inle oturayım da, yüzüm mihrapta, gönlüm çarşıda pazarda olsun!

Senin sevgin, can ırmağında ab-ı hayat gibi akmadadır!
Aslında, ab-ı hayat bile sana gönül vermiş de, can ırmağında senin aşkınla akıp durmada, seni aramadadır!
Dünyada gördüğümüz, bildiğimiz bütün kuşlar, ötüşleri ile seni övmedeler, seni zikretmedeler! Kuşların adı geçince, gönül kuşum da uçmaya başlar!
Onların ötüşlerini duyarak, zikirlerini sezerek hoş bir halde, gülerek canımı vermek istiyorum! Bu can, sevgili zikredilirken bedenden çıkarsa, bu can veriş ne tatlı bir can veriştir, ne hoş bir ölümdür!
Aslında, Allah’ı seven herkesin canından her an manevi bir duygu, ruhani bir özlem, mest olmuş, kendinden geçmiş, harap ve perişan bir halde ötelere, ta rahmet sahibinin arşına kadar gitmededir!
Can nedir? Mana padişahlarının, ermişlerin küpüdür; içinde de gökyüzünün şarabı vardır!
İşte bu yüzdendir ki, sözlerim de, aşıklar gibi, perişan ve dağınık bir halde ağzımdan çıkıyor!

İlahi! Seni biliyorsun ki, ben tacir değilim. Aşk ile ticaret yapmayı da küfür sayarım. Kalbimin fıtri arzusu olan ibadetine karşılık ta ücret istemiyorum. Huzurunda durup ticaret hayallerini kurmaktan utanırım. Ben kendimi bir şey saymıyorum ki, seninle neyin hesabını yapayım, kale alınayım. Ben senden geldim, bana ait hiçbir şeyim yok ki; seninle yapılacak bir muamelede ibraz edeyim. Her ne varsa sendendir.

Herkes, her şey, Sen’i arıyor; Sen’in mahallende itifaka girmiş, Sen’in kereminin, lutfunun kabesine yüzlerini dönmüşler, ibadet ediyorlar!
Bazen çeng gibi, kapının önünde Sana rüku etmekte, bazen ney gibi, Sen’in nefesinin ümidi ile kamet getirmektedir!
Yeter ey akıl! Artık, bu hüzünlü feryadı bırak; acıklı hikayeyi söyleme! Cesur olan her gönül, konuşarak değil, susarak hakikatin kokusunu alır!

Her an, şu gök kubbesinden ses gelmededir! Bu ses; ‘Biz, göğü kudretimizle yaptık; Biz, onu genişletmedeyiz!’ ayetini okumadadır!

Toprak olacak, çürüyecek bu baş kulağı ile değil de, can kulağı ile bu sesi duyanlar, zaman zaman; ‘Tövbe ederler, ibadet ederler, hamd ederler, oruç tutarlar!’

Yüce dereceler sahibi Allah’tan bir merdiven elde edin! Çünkü: ‘Ruhlar da, melekler de O’na yükselirler!’