Yeşillikler, bahçelere güzellik, parlaklık verip kara toprağın içinden çıkan çiçeklere, güllere çeşit çeşit renkler, hoş kokular bağışlayan yaratıcıya aşık olan kişi de benim gibi bir aşıktır.
Mevlana

Ey dertli zamanımda canımın rahatı! Ey yoksulluk açlığında ruhumun hazinesi olan Allah’ım! Vehmin elde edemediği, anlayışın ve aklın eremediği güzellikler senden canıma ulaştığı için sen benim kıblem oldun. Rabbim! Sen’in keremin ve lutfun sebebi ile ben aleme nazla bakarım. Fani olan devlet, zenginlik, varlık hiç beni aldatabilir mi? Allah’ım! Bitmez, tükenmez cömertliğinle bana hesapsız mülkler versen, ne kadar gizli hazinelerin varsa onları önüme koysan, ben candan secde ederek yüzümü yerlere korum da derim ki: ‘Ey Allah’ım! Benim için senin aşkın bütün bunların hepsinden daha değerlidir.
Mevlana

Ölüydüm dirildim Ağlayıştım gülüş oldum. Aşk devleti geldi, durup duran geçip gitmeyen devlet kesildim.
Tok bir gönlüm var, pek bir yüreğim. Arslanların ödü var bende, doğup parlayan zühre oldum ben.
Dedi ki: Deli değilsin de bu eve o yüzden layık değilsin. Bittim, delirdim zincirlere bağlandım.
Dedi ki: Sarhoş değilsin yürü git, bu yandan değilsin sen. Gittim sarhoş oldum, çalgıyla çağanakla doldum.
Dedi ki: Öldürülmemişsin çalgıya çağanağa bulanmamışsın. Yaşayışı gözünün önünde öldürüldüm, yerlere serildim gitti.
Dedi ki: Aklı eren bir adamcağızsın, hayallerle zanlarla dolusun. Aptal oldum küstahlaştım herkesten kesildim.
Mum oldun topluluğun kıblesi kesildin dedi; toplulukta değilim, mumda değilim, dağılan bir duman kesildim ben.
Şeyhsin, başsın, kılavuzsun, önde gidensin dedi; şeyhte değilim, önde değilim, senin buyruğuna kul oldum ben.
Kolun kanadın var, sana kanat vermem ben dedi; vereceği kanatlara heveslendim de kanatlarımı yoldum kanatsız kaldım.
Devlet yürüme, yorulma dedi bana; lütfederim kerem buyururumda ben gelirim sana.
Eskimiş aşk kucağımızdan kalkma, yanımızdan gitme dedi; peki dedim gitmem oturdum kalakaldım.
Sen güneş kaynağısın bense söğüt gölgeliğiyim, başıma vurdumu kısalırım, erir giderim yok olurum.
Gönlüm can parıltısını buldu, açıldı, yarıldı. Gönlüm senin atlasını buldu da şu yamalı hırkaya düşman kesildim.
Can şekli, seher çağında bakıştan, görüşten söz açılıyordu; kuldum, eşek tımarcısıydım derken padişah oldum gittim.
Zühreydim ay oldum, yüzlerce aya gök kesildim. Yusuftum şimden sonra yusufu doğurmaktayım ben.
Yürüyüp giden santranç taşları gibi tümden dil kesil, gene de sus. Çünkü o dünya padişahının yüzünden katlandım, kutlu oldum gitti...

Konu muazzam,
Anlatan yürek muzzam olunca
Muazzam kere muazzam çıkıyor ortaya

Aşıkların canları ve gözleri tufan bulutları gibi yağmurlar yağdırsa da, beden bulutu içinde bulunan gönülleri şimşekler gibi çakmada ve etrafı aydınlatmadadır! Biliyor musun, aşıkların gözleri aşkla neden tufan bulutu oldu, ağlama başladı? O ay, önce bulutlarla gizlendi de ondan!.. Ne neşeli, ne hoş andır ki, o an, bulutlar ağlar; ne mübarek, ne tatlı bir zamandır ki, bulutlar ağlarken bulutların arasından şimşekler güler! Ne şaşılacak şeydir ki, ötelerde, can aleminde yağan aşk yağmurunun yüzbinlerce damlasından tek bir damla yeryüzüne düşemez! Eğer düşse, bütün dünya baştan başa yıkılır, harap olur! Aşk yağmurunun bir damlası yüzünden yeryüzü harabeye döner! Bir damlanın meydana getirdiği tufanda, niceleri Nuh aleyhisselamla birlikte aynı gemiye biner, niceleri de boğulur gider!

Allah aşkının gamı, hangi kervanın yolunu vurdu ise, o kervan iki dünyanın da karını öylesine elde etmiştir ki, dile gelmez, sözle anlatılamaz.
Mevlana