Yar…
Bilmem ki
Kime sorayım,
Kalbini şehre dip huzur bulayım

Hangi
İlham-ı lahzasında
Ki tesiriyle yol alayım,
Ruhumun ah u zarını bir nebze anlatayım

Sine-i tarumarlığımı
Ummana bırakayım, titreten bir aşkın
Sahrasında uyuyayım

Yol ver
Dedim dağlara,
Kalbimde kümeleşen bayırlara
Kurumuş ovalara bakıp,
İçimin yangınlığıyla kalayım

Sanki
Bulutlar baskın yapıyor,
Geceler bilmem ki niye sızlatıyor

Sabrım
Ah ediyor,
Kanaat hangi vaktin şafağını
Bekliyor, umutlarım feryat ediyor

Firkatiyle
Şad olduğum sürür
Sanki alay ederek bakıyor,
Muhtaçlığımı kim anlıyor

Yâd ellerden
Selam gelmiyor, nameler
Niye yazılmıyor
Kalbimden yalnızlık çıkmıyor

Bazen
Üsküdar da,
Kimi zaman Adalarda,
Beylerbeyi niye Temaşa ediyor hicranla


Bir zamanlar
Ne sakindi Çamlıca, boğazın
Suskun çığlığı sinem de nasıl bir acıysa

Göçüp
Giden feryatlar
Kahkaha atarak Şakıyan
Canlar, kendi canına kıyan insanlar

Neden
Figan eder martılar,
Tebessüm eden erguvanlar,
Salınıyor suskunlaşan yalılar

Hani
Nerdesin ey
Hasret kaldığım zamanlar,

Yâriyle
Kalbi sürur
Yaşayan manayı figanlar

Niçin
Bu kadar
Perişanlaştı insanlar, edebi terk
Eden hazlar, o aşktan uzaklaşanlar

Ruhuna
Bigâne kalanlar,
Kalbi letaifleri ihmal eden
Soluklar, bir fırsat için yarışanlar

Hiç acımadan,
Vicdanın sesini duymadan,
Nefsi hergeleliği bırakmadan yaşayanlar

Neden
Ölümden medet umar olduk,
Sanki maverayı unuttuk, niye savrulmuşluk

Neden
Telakkiler,
Dinmeyen asabiyetler, şuur
Adına dile gelenler, nerden kovulduk

Nerede kaldı
Kalbi muhabbetler,
Hoşgörüyle kaville şen
Akitler, sevgi adına gayretler

Ayrık otu
Gibi salınıyor kepazelikler,
Ruhunu ve kalbini ihmal ettiren nefsanîlikler

Mustafa Cilasun