Allâme Şeyh Abdulkerîm el-Hudayr'a soruldu:

Soru: Sünni bir kızın mezhebini muhafaza etmekten emin olarak, şiî bir kimseyle evlenmesinin hükmü nedir? Bu konuda bana nasihat eder misiniz? Allah size hayırlar versin.

Cevap: Ehl-i Sünnet ile Şîa arasındaki ihtilâf (basit bir anlaşmazlık değil) aslî bir hilâftır. Şîa takiyye yapmasıyla meşhûrdur. Takiyye; içinde gizlediğinin zıddını ızhâr etmektir. Bu sebeple onlardan -onlar buna en uzak kimseler oldukları hâlde- yumuşak davranışlar ve sünnete muvâfık hâller görürüz. Onlar bunu sadece takiyye ile yaparlar. On iki imâmcı şîanın Allah'ın yanı sıra Ali'ye, Hasan'a, Hüseyin'e dua ettikleri bilinmektedir. Bu da kişiyi İslâm dininden çıkaran büyük şirktir. Allah azze ve celle bize müşriklerle evlenmeyi ve kızlarımızı evlendirmeyi yasaklamış ve şöyle buyurmuştur:

'Îmân etmedikçe müşrik kadınlarla evlenmeyin! Elbette mü'min bir câriye, müşrik bir kadından -o kadın hoşunuza gitse bile- daha hayırlıdır. Îmân etmedikçe (mü'min kadınları) müşrik erkeklerle evlendirmeyin! Elbette mü'min bir köle, müşrik bir erkekten -o erkek hoşunuza gitse bile- daha hayırlıdır. Onlar ateşe davet ederler. Allah ise, izniyle Cennete ve mağfirete davet ediyor; âyetlerini de insanlara iyice açıklıyor, tâ ki ibret alsınlar.' [Bakara, 221]

Lecnetu'd-Dâime âlimlerinin fetvâlarında bu husus açıkça belirtilmiştir:

'Ehl-i Sünnet'in kızlarının, şîa'nın veya komünistlerin çocuklarıyla evlendirilmesi câiz değildir. Böyle bir nikah yapılsa bile geçersizdir. Çünkü şîa Ehl-i Beyt'e dua edip yardım istemekle ma'rûfturlar. Bu da büyük şirktir.' [Fetâvâ el-Lecnetu'd-Dâime 18/300]

Ben bu şia meselesine takmış bulunuyorum.

"On iki imâmcı şîanın Allah'ın yanı sıra Ali'ye, Hasan'a, Hüseyin'e dua ettikleri bilinmektedir." demişsiniz. Takiyye yaptıklarına göre bunu bizzat kendi uygulamalarında göremeyiz. O halde bu konu ile ilgili bir kaynak olmalı. Nedir bu bilginin kaynağı, onu da paylaşır mısınız?

Şia meselesi karışık bir meseledir, şia kendi arasında tamı tamına 32'ye ayrılmıştır (itikadi olarak, amellerinin sayısını Allah bilir)...biri şia şöyledir böyledir derken, genele hitap edemez bu 32'ye ayrılmış şiaa nın tamamına doğruyu yada yanlışı atfetmesi mümkün değildir.. Şia'ya birşey atfolunacaksa, atfeden şahsın şia'nın 32 mezhebine dair bilgiye hakim olması gerekir...doğrudan şia şunu yaptı , böyle düşünüyor demesi, şahsın bilgisizliğini eleverir ve itibar edilmez..

Dâiretu’l-Meârif adlı kitapta denilir ki: “Şîa fırkalarının dallarından, meşhur yetmiş üç fırkadan daha fazlası ortaya çıktı.”

Hatta Râfızî Mir Bakır ed-Damad, ümmetin yetmiş üç fırkaya ayrılacağına dair hadiste zikredilenlerin şîa fırkaları olduğu, onlardan kurtulacak fırkanın da İmamiye fırkası olduğunu söylemiştir. el-Makrizî onların fırkalarının 300’e ulaştığını zikretmiştir.18 eş-Şehristanî dedi ki: “Râfızîler beş kısımdır; Keysâniyye, Zeydiyye, İmamiyye, Gâliye ve İsmailiyye”19 el-Bağdadî dedi ki: “Râfızîler, Ali radıyallahu anh’ın zamanından sonra dört sınıf oldular: Zeydiyye, İmamiye, Keysaniyye ve Gulat”20 bununla beraber, el-Carûdiyye taifesi hariç, Zeydiyye, Râfızî fırkalarından değildir.

Nizamuddin Muhammed el-A’zami, eş-Şîa ve’l-Mut’a
adlı kitabının mukaddimesinde der ki: “Şüphesiz bizimle
onlar arasındaki ihtilaf, mut’a meselesi gibi fer’î fıkıh ihtilafı değildir. Hayır, şüphesiz ayrılık esastadır, usuldedir. Evet, ayrılık akîdede olup şu noktalarda odaklanmaktadır:

1. Râfızîler Kur’an’ın tahrif edilmiş ve eksik olduğunu
söylerler. Biz ise: “Şüphesiz Kur’an Allah’ın kelamıdır, tamdır, eksik değildir. Onda tebdil, eksiltme ve değiştirme olmamıştır, olmayacaktır. Nitekim Allah azze ve celle şöyle buyurur: “Zikri biz indirdik ve elbette onun koruyucusu biziz.” (Hicr-9)

2. Râfızîler: “Birkaç istisna dışında Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in sahabeleri, Allah Rasûlü’nün vefatından sonra dinden irtidad etmişler, topukları üzerinde geri dönmüşler, özellikle de üç halife; es-Sıddîk, el-Fâruk ve Zi’n-Nurayn (Ebu Bekr, Ömer ve Osman) emanet ve diyanete ihanet etmişlerdir” derler. Bu yüzden onlar, bu sahabeleri küfür ve sapıklıkta insanların en şiddetlisi olarak görmektedirler.

Biz ise deriz ki: “Rasûlullah sallallahu aleyhi vessellem’in sahabeleri peygamberlerden sonra insanların en
üstünleridirler. Onların hepsi de adildir. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem adına kasten yalan söylemezler. Rivâyetlerinde güvenilirdirler.

3. Râfızîler derler ki: “Râfızîlerin on iki imamı masumdurlar. Gaybı ve meleklerden, peygamberlerden ve
Rasûllerden çıkan bütün ilimleri bilirler. Onlar olan ve ol-
mayanları da bilirler. Hiçbir şey onlardan gizli kalmaz. Onlar yeryüzündeki bütün dilleri bilirler.”

Biz ise şöyle deriz: “Onlar da diğer insanlar gibi birer
insandır. Aralarında fark yoktur. Onlar arasında fakihler,
alimler ve halifeler vardır. Onların kendilerinin bile iddia
etmedikleri şeyleri onlara nispet etmeyiz. Bilakis onlar dahi bundan ne sallallahu aleyhi ve sellem adına kasten yalan söylemezler. Rivâyetlerinde güvenilirdirler.

3. Râfızîler derler ki: “Râfızîlerin on iki imamı masumdurlar. Gaybı ve meleklerden, peygamberlerden ve
Rasûllerden çıkan bütün ilimleri bilirler. Onlar olan ve ol-
mayanları da bilirler. Hiçbir şey onlardan gizli kalmaz. Onlar yeryüzündeki bütün dilleri bilirler.”

Biz ise şöyle deriz: “Onlar da diğer insanlar gibi birer
insandır. Aralarında fark yoktur. Onlar arasında fakihler,
alimler ve halifeler vardır. Onların kendilerinin bile iddia
etmedikleri şeyleri onlara nispet etmeyiz. Bilakis onlar dahi bundan nehyetmişler ve teberrî etmişlerdir.”yetmişler ve teberrî etmişlerdir.”