Emir Sultan, Buhara’dan yola çıkmış bir peygamber kandili. Yanmış pişmiş bir sevda yolcusu. Babası Seyyid Emir Külâl Hazretleri, ona kendi dünyevi ve uhrevi ilmini vermiş. Devrindeki ilim ehlinin de yardımıyla mana ilminin merdivenlerini tırmanmış. Aynı zamanda babasının mesleği olan çömlekçilik mesleğini de öğrenmiş. Toprağı yoğurup ona şekil vermenin yanında, mayası toprak olan insanı yoğurmayı da öğrenmiş. Yedi yaşında annesini, on yedi yaşında babasını kaybedince, Buhara ona dar gelmeye başlamış.

Kerametlerinden dolayı kendisine gösterilen ilgiden rahatsız olan Emir Sultan, Gönüller Sultanı Allah Resulü Hz. Muhammed (sav)’in toprağının yolunu tutmuş.

İnsanlardan kaçıp Allah’a yakın olmayı ummuş. Anlatıldığına göre, Kâbe’de Hac ettikten sonra, peygamberimizin kabrinin bulunduğu Medine’ye varıp Seyyid’lere (peygamber efendimizin soyundan gelen kişilere) ayrılan bir misafirhaneye girip bir köşeye hasırını sermiş.

Demişler “Burası Seyyid’lere aittir.” “Ben de seyidim, Hz. Hüseyin’in soyundan geldim” dese de ispat etmesini istemişler. Etrafta tanıdığı olmayınca, delil bulmakta zorlanmış. Sonra “Buldum benim şahitliğimi yapacak birini” diyerek, misafirhane görevlilerinin kendisini takip etmesini istemiş. Mescid-i Nebi'ye gelip peygamberimizin kabrine dönerek “Esselamu âleykum ya ceddî!” deyince, kabirden çok tatlı bir ses duyulur “Ve âleyküm selâm ya veledî!”…
Dudaklar susar, mahcubiyetten başlar eğilir, gönüller konuşur. Gelen, Efendiler Efendisinin emanetidir.


bana bunu hatırlattı, olayın kaynağını bilmiyorum ama bu hep anlatılır.
böyle bi iddiayı insan nasıl atar ortaya, ne diye atar.. saçmalamaya devam k.k

Olabilir diyorum ama hadiseyede büyük bir anlam yüklemiyorum zira peygamber soyundan olupta sünneti seniyeden bi haber müslümanlar var.Sonuç itibariyle ahirette peygamber soyundan olmaları insanları kurtarmaya yetmeyecektir.Böyle bakmak gerektiği kanaatindeyim.

Aklıma Hz. Peygamberin kızı Fatıma'ya baban peygamber diye güvenme deyişi geldi...