Özür dilerim "hayat"

Karanlığın zifiri zindanı
aydınlığın gün yüzü.
Oda duvarında asılı cenin,
bir damla suda ruh.
Suya can üflendi benden habersiz
var ile tanıştı tenim.
Ana rahminde ışık bekleyen bir yol
O benim..

Dokuz ay bilemedin onbeş ekle arsızlığıma
Kün denildi kulak zarıma gaipten.
Umudum sütten ak,
avaz avaz düştük alemin çığırtkanlığına
daha ilk nefeste gün yüzünü boğdum.
Ve doğdum..

Masumiyetim;
katık oldu canavarların yıldönümlerine,
bir hengamenin içine düştü hayatım.
Henüz ellerim pamukken taşlaştım
ve çöktüm.
Ne bir adım ileri
nede azdan az daha çoktum.
Birileri yanıbaşımda
bahar kokladı duydum.
Ben çocuktum..

Sere serpe uzadıkça düşler
daha bir hazla tuttum acının yanağından.
Nasırlaştıkça yüreğim,
ateş yakmaz oldukça yangınımı,
daha bir dokundum çaresizliğime.
Med cezirlerim sıklaştı,
volkanımda ritim tuttu patlamalarım.
Yoksunlara varım dedim varamadım.
Bir boşluğa habire dadandım.
Ama adamdım...

Hiç görmediğim güller
solarken güllerinde,
gün batımına ağıtlar yaktığımı
duymasada seher yeli,
bir şiir yapıştıramasamda hayallerime
veya bir veda uzatamasamda yaşadıklarıma.
Özür dilerim hayat;
yaşanabilirliğini böldüm.
Hakkını helal et.
Dün geldim
bugün öldüm

Mustafa Kutlu Çayeli/Rize