Bu mübârek ayda, iç dünyamızı yoksul ve kimsesizlere açmak, yalnızların yanıbaşında olmak, merhametimizi artırmak; sadakaları, fitre ve zekâtları severek ve cân u gönülden vermek, verirken alana teşekkür edâsı içinde bulunmak, muhtacı minnet yükü altında bırakmamak; namazlarımızı, teheccüdleri, terâvihleri Rabbimizʼle müstesnâ bir mülâkat vasfında kılmak îcâb eder…

İmkân sahibi her müʼmin, bu mübârek ayda, zekât, fitre ve sadakalarla, tebessümü unutmuş nice yüzleri sürûra kavuşturmaya gayret etmelidir.

Allah Rasûlü -sallâllâhu aleyhi ve sellem- bir gün;

“–Oruç, oruçluya yakışmayan şeylerle zedelenmedikçe (tutan için) bir kalkandır.” buyurdu.

Ashâb-ı kiram;

“–(Oruçlu) onu ne ile zedeler?” diye so­runca Rasûl-i Ekrem -sallâllâhu aleyhi ve sellem-;

“–Yalan ve gıybetle… (yani diliyle…)” ceva­bını verdiler. (Nesâî, Sıyâm, 43)

Allah Teâlâ, hâlini arz eden ya da yüksek iffet ve hayâsı dolayısıyla hâlini gizleyen muhtaçların rızkını, bizim rızkımızın içine koymuştur. Âyet-i kerîmede buyrulur: “Sen onları sîmâlarından tanırsın…” (el-Bakara, 273)

Yani müʼmin gönüller, her muhtacı tanıyabilecek bir mânevî röntgen gibi olacaktır. Mâtemlerin civarında dolaşacak, hâlini arz edemeyenlerin de dertleriyle dertlenerek bir rahmet dergâhı olacaktır.

Ramazân-ı Şerîf, ilâhî affın âdeta tuğyân ettiği bir arınma mevsimi… Fakat nasıl ki taşa, çöle veya denize yağan nisan yağmurunun hiçbir faydası olmazsa, Ramazân-ı Şerîf’in hakîkatine erebilmek için de, bu aya mahsus olan oruç, teravih, zekât, fitre, Kadir gecesi gibi gufrân yağmurlarından güzelce istifâde etmek zarûrîdir. Ramazân-ı Şerîf’i bütün bir yıl boyunca kaybettiklerimizi telâfî ve yanlışlarımızın kefâretini ödeme mevsimi bilip onun rahmet ve mağfiret fırsatlarından istifâdeye çalışmalıyız.

Oruç; diğergâmlık tâlimidir. Yoksulların ve muhtaçların çektiği sıkıntılardan sadece biri olan açlığı fiilen yaşatarak onların hâlinden anlamayı temin eder.

Mısır’da şiddetli kıtlığın hüküm sürdüğü günlerde Yûsuf -aleyhisselâm-ʼa:

“–Siz, devletin hazinelerine hükmeden bir idarecisiniz. Neden kendinizi aç bırakıyorsunuz?” diye sordular. O ise şu hikmetli cevabı verdi:

“–Karnım tok olursa, açların hâlinden anlayamam diye korkuyorum!”

Câfer-i Sâdık Hazretleri Ramazan ayının sonunda şöyle duâ ederdi:

“Ey Ramazan’ın Rabbi olan ve Kur’ân’ı indiren Allâh’ım! İşte bu, kendisinde Kur’ân’ın indirildiği Ramazan ayıdır ve artık bitmek üzeredir. Yâ Rabbi! Bütün günahlarım affedilmeden fecrin doğmasından veya Ramazan’ın çıkıp gitmesinden, ikram sahibi olan Zât’ına sığınırım!”

Hadîs-i şerîfte buyrulur:

“…Ramazân’ı idrâk edip de bağışlanmamış olan kimseye yazıklar olsun! Kişi Ramazan’da da bağışlanmaz ise, peki ne zaman bağışlanacak?!”(İbn-i Şeybe, Musannef, II, 270; Heysemî, Mecma, III, 143)

Unutmayalım ki geçen Ramazanʼda hayatta olan dost ve ak­rabâmızdan bâzıları artık aramızda değiller. Geçen Ramazan, onların son Ra­mazanʼıydı. Bizler de bu gufrân ayını son Ramazanımız olabileceği şuuruyla değerlendirip ondan tertemiz çıkmaya gayret etmeliyiz.

Hadîs-i şerîfte buyrulur:
“Dünyada misafir gibi olun! Mescidleri ev ittihâz edin! Kalplerinizi rikkate (incelik, zarâfet ve hassâsiyete) alıştırın! (İlâhî azamet ve kudret akışlarını) çok tefekkür edin ve (ilâhî nîmetlere lâyıkıyla şükredememek endişesiyle) çok ağlayın! Nefsânî arzularınız sizi değiştirmesin!..” (Ebû Nuaym, Hilye, I, 358)