Cenâb-ı Hakk’a hamd olsun ki, bizleri yine mübârek Ramazan’ın uhrevî iklîmine kavuşturdu. Ramazân-ı Şerîf, ömür takvimi içerisinde müs­tesnâ bir lûtuf ve rahmet ayı... Cenâb-ı Hakk’ın ümmet-i Muhammed’e büyük bir ihsânı, muazzam bir ikrâmı… Mü’minler için mânevî kıymetlerle dolu olan ilâhî bir hazîne… Nitekim bir hadîs-i şerîfte: “Eğer kullar, Ramazan’ın fazîletlerini bilselerdi, bütün senenin Ramazan olmasını temennî ederlerdi…” buyruluyor. (Heysemî, c. III, sf. 141)

Ramazân-ı Şerîfʼte tuttuğumuz oruçlar vesîlesiyle, bir bardak suyun ve bir lokma ekmeğin bile, aslında ne büyük nîmetler olduğunu hatırlamalı, üzerimizdeki sayısız nîmetlerin şükrünü ne kadar ödeyebildiğimizi, derin derin muhâsebe etmeliyiz.

“Ramazan geldi, artık maddî yiyeceklerden elini çek ki, sana gökten mânevî rızıklar gelsin. Bu ay, gönül sofrasının kurulduğu aydır. Gönlün, bedenin hatâlarından kurtulduğu aydır. Gönüllerin aşk ve îmân ile dolduğu aydır.”

Orucun gâyesi, açlık çektirmek değildir. Cenâb-ı Hak: “Ey îmân edenler! Oruç sizden önce gelip geçen ümmetlere farz kılındığı gibi size de farz kılınmıştır. Umulur ki takvâ sahibi olursunuz.”(el-Bakara, 183)âyet-i kerîmesiyle, oruçtan gâyenin takvâya ermek olduğunu ifâde buyurmuştur. Bu bakımdan oruç, sadece mîdenin değil, bütün uzuvlarla birlikte kalbin de iştirâk etmesi gereken bir ibâdettir. Kalp, Allâh’ın verdiği nîmetlerin kadrini tefekkür ederek, orucun mânevî derinliğine nüfûz etmelidir.

Makbul bir oruç; kulu haram ve günahlardan koruyan sağlam bir zırhtır. Mevlânâ Hazretleri buyurur:

“Oruç der ki: «–Allâh’ım! Bu müʼmin kulun, Sen’in emrine itaat etmek için helâl lokmayı bile yemedi; susuzken su içmedi. Bu müʼmin, nasıl olur da harama el uzatabilir?!»”

Mevlânâ Hazretleri buyurur: “İnsanın asıl gıdası Allâh’ın nûrudur. Ona aşırı ten gıdası vermek lâyık değildir. İnsanın asıl gıdası, ilâhî aşk ve (kalbe bağlı) akıldır.” “İnsan, asıl rûhânî gıdasını unuttuğu ve ten gıdasına düştüğü için huzursuzdur. Doymak bilmez. İhtirasından perişan olmuş, gücünü yi­tirmiş, kalbi telâşla çarpmaktadır. Nerede yer­yüzü gıdası, nerede sonsuzluğun gıdası?!.” “Allah şehidler için; «Rızıklandılar» buyurdu. O mânevî gıda için ne ağız, ne de ceset vardır.”

O mânevî gıda için ne ağız, ne de ceset vardır

Allah razi olsun

Ramazân-ı Şerîf, helâlleri dahî riyâzat hâlinde kullandırarak haram ve şüphelilerden ne kadar sakınmamız gerektiğini tâlim eden bir aydır.

Bir kimse Bişr-i Hâfî’ye gelerek: “–Gecenin bir saatinde olsun istirahat etseniz.” dedi. O ise şu karşılığı verdi: “–Allah Teâlâ’nın geçmiş ve gelecek bütün günahlarını bağışladığı Rasûlul­lah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- geceleri mübârek ayakları şişinceye kadar ibâdet ettikleri hâlde, ben nasıl uyuyabilirim?! Çünkü ben bir tek günahımın bile, Allah Teâlâ tarafından bağışlanmış olduğunu bilmiyorum!..”

Ramazân-ı şerîflerde; sahur ve iftar sofralarında normal zamanlardan bile daha fazla lüks, ihtişam ve debdebe sergileyerek, açlık tâlim eden bir mevsimi, nefse oburluk fırsatına dönüştürmek; Ramazân-ı şerîfin rûhuna, özüne, mânâ ve gâyesine tamamen zıt bir durumdur. Hele fukarâya sadaka, zekât, fitre ve ikramlarla ulaşmanın tâlim edildiği bu mevsimi, sadece eşrâf ile, yalnızca zenginlerle dolu sofralarda geçirmek, çok hazin bir israftır. Ramazân-ı şerîf, mâtemlerin civârına varmaya, yoksul evlere kumanyalar taşımaya, Kurʼân talebeleriyle, yetimlerle, muhâcirlerle mütevâzı sofralarda iftarlar açmaya vesîle edilmelidir…