Dr. Paul Ruskin, öğrencilerine yaşlanmanın psikolojik belirtilerini öğretirken bir olay okuyor :

- Hasta ne konuşuyor, ne de söylenenleri anlıyor.
- Bazen saatlerce anlaşılmaz şeyler geveliyor.
- Zaman, yer ya da kişi kavramı yok.
- Yalnız, nasıl oluyorsa, kendi adı söylendiğinde tepki veriyor.
- Son altı aydır onun yanındayım, ne görünüşü için bir çaba sarf ediyor ne de bakım yapılırken yardımcı oluyor.
- Onu hep başkaları besliyor, yıkıyor ve giydiriyor.
- Dişleri yok, yiyeceklerin püre halinde verilmesi gerekiyor.
- Gömleği salyalarından dolayı sürekli leke içinde.
- Yürümüyor.
- Uykusu sürekli düzensiz.
- Gece yarısı uyanıp çığlıklarıyla herkesi uyandırıyor.
- Çoğu zaman mutlu ve sevecen, fakat bazen ortada bir sebep yokken sinirleniyor. Biri gelip onu yatıştırana kadar da feryat figan bağırıyor.

Bu olayı okuduktan sonra, Ruskin öğrencilerine böyle bir hastanın bakımını üstlenmek isteyip istemediklerini sorar. Öğrenciler bunu yapmayacaklarını söylerler. Ruskin, kendisinin bunu büyük bir zevkle yaptığını ve onların da yapması gerektiğini söyleyince öğrenciler şaşırırlar.

Daha sonra Ruskin hastanın fotoğrafını dolaştırmaya başlar.
Fotoğraftaki hasta doktorun altı aylık kızıdır...

alıntı

teşekkürler Zehan

Teşekkürler Zehan...

ama bu bakımı kabul etse bile birisi

yine de bebek olduğunu anlamazdı öyle bi anlatmış ki

Benmi cok zekiyim anlamadim ki hemencik anlamistim cunku (:
Ozellikle yemeklerin pure halinde verilmesi sikkini okudugumda (:

Tesekkurler zehan

Şimdi anladım

Aferin sana :D sen akillisin

@Nazlıcan
@Zafer
@Elisa
Ben teşekkür ederim.

Doktor anlattığı zaman; yatalak, yetişkin, bakıma muhtaç birini mi
aklımıza getiriyoruz?
Peki böyle birine bakma fikri insanların ne kadar ağrına gider değil mi?
Ama bu bir bebek olduğunda insanlar severek bakar...

Konuyu taşıyan yetkili arkadaşıma,
duyarlılığı için teşekkür ediyorum.

hehe ben de diyorum ne diyor bu doktor. ön yargi filan olunca başlik ön yargilarinizi yikin gibi bir konu anlamiştim. Bebek, iyiymiş ya. Sonradan çaktim durumu.