Dünyaya dalan kimse ölümü hatırlamaz. Eğer hatırlarsa, elinden kaçıracağı dünya için üzüldüğünden dolayı hatırlar.

Tövbe edene gelince… O kalbinde korkunun kabarması, tövbesinin tamamlanması için ölümü çokça hatırlar. Bazı zamanlar da tövbesi tamam olmadan önce ecelin kapıp götürmesinden korktuğu için ölümden hoşlanmaz. O bu şekilde ölümü hoş karşılamamakta mazurdur. Bu durum şu hadis-i şerifin kapsamına girmez:
“Kim Allah’a vasıl olmaktan hoşlanmazsa, Allah da ondan hoşlanmaz.” (Buhari; Müslim)
Çünkü bu kimse, ölümden ve Allah’la buluşmaktan hoşlanmıyor değildir. Kusurundan ötürü O’nunla buluşmanın elden kaçmasından korktuğu için ölümü istemez. Bu kimse, tıpkı dostunu razı edecek bir şekilde ağırlamak için hazırlık yapmakla meşgul olduğu için buluşmaya geciken kimse gibidir. Bu kimse dostuyla buluşmaktan hoşlanmıyor değildir. Böyle davranmasının sebebi, ölüme hazırlık yapması ve ölümden başka bir meşguliyetinin olmamasıdır. Aksi takdirde dünyaya dalan kimselerin safına katılmış olur.

Amacına ulaşan arif ise daima ölümü hatırlar. Çünkü ölüm dostuyla buluşma zamanıdır. Dost, dostuyla buluşma zamanını asla unutmaz. Arif kişi çok zaman ölümün geciktiğini düşünür. Onun gelmesini ister ki günahkarların evinden kurtulsun, Alemlerin Rabbi’ne kavuşsun.

Kaynak

emegine yüregine saglık ablacım çok güzel bir paylaşım...

her nefis ölümü tadacaktır şüphesiz...denildigi gibi arif insan ölümden korkmaz çünkü hakka vuslat sevdası vardır...
tek tereddütü de dünyada daha fazla kalarak günah işleme korkusu olabilir...

Kim Allah’a vasıl olmaktan hoşlanmazsa, Allah da ondan hoşlanmaz!!!

hadisi şerif net ve açık...

ölümü hatırlamak ve ölüme 1 dk sonra gerçekleşecek gibi hazır olmak dilegiyle inşAllah

Allah razı olsun

Allah razı olsun.
Ölüm insanın nasıl ve niçin yaşadığıyla anlam kazanır.Niçin yaşıyorsanız onun için ölürsünüz ve ölümün sizde anlamı odur.Mevlana ne güzel tanımlamış ölümü;
Ölüm günümde tabutum yürüyüp gitmeye başladı mı, bende bu cihanın gamı var,
dünyadan ayrılığıma tasalanıyorum sanma; bu çeşit şüpheye düşme.
Bana ağlama, yazık yazık deme. Şeytanın tuzağına düşersem
işte hayıflanmanın sırası o zamandır.
Cenazemi görünce ayrılık ayrılık deme.
O vakit benim buluşma ve görüşme zamanımdır.
Beni kabre indirip bırakınca, sakın elveda elveda deme;
zira mezar cennetler topluluğunun perdesidir.
Batmayı gördün ya, doğmayı da seyret.
Güneşe ve aya batmadan ne ziyan geliyor ki?
Sana batmak görünür, ama o, doğmaktır.
Mezar hapis gibi görünür ama o, canın kurtuluşudur.
Hangi tohum yere ekildi de bitmedi?
Ne diye insan tohumunda şüpheye düşüyorsun?
Hangi kova kuyu ya salındı da dolu dolu çıkmadı?
Can Yusuf'u ne diye kuyuda feryad etsin?
Bu tarafta ağzını yumdun mu, o tarafta aç.
Zira senin hayuhuyun mekansızlık aleminin fezasındadır."
"Kardeş, mezarıma defsiz gelme;
çünkü Allah meclisinde gamlı durmak yaraşmaz.
Hak Teala beni aşk şarabından yaratmıştır.
Ölsem,çürüsem bile, benim yine o aşkım."
Ölümümüzden sonra mezarımızı yerde aramayınız.
Bizim mezarımız ariflerin gönlündedir.

Allah sizlerden de razı olsun, katkılarınız için teşekkür ederim.

Allah cümlemizden razı olsun ablacım