Aynı kalp rahatsızlığıyla, aynı kaderi paylaşan iki yaşlı adam aynı odayıda paylaşıyorlardı.Tek fark biri cam kenarında diğeri ise duvar dibinde yatıyordu. Cam kenarındaki yaşlı adam hergün camdan bakarak arkadaşına dışarısını anlatırdı. -Bugün deniz sakin, yine de hafif rüzgar var sanırım çünkü uzaktaki teknenin yelkenleri rüzgarla doluyor. Park bu sabah sakin, iki salıncak dolu iki salıncak boş, dünkü sevgililer yine geldi, aynı yere oturup konuşmaya başladılar, el ele tutuştular, ne kadar da yakışıyorlar birbirlerine. Erguvan ağaçları ne kadar da güzel açmış her yer mor bir renk almış, erik ağaçlarıda beyaz çiçekleriyle onlara eşlik ediyor. Denizin üzerindeki martılar bugün kü yemeklerini arıyorlar, ne güzelde dalıyorlar suya. Günler böyle geçip gidiyordu ki ta cam kenarındaki yaşlı adam kalp krizi geçirene kadar, işte o anda duvar kenarındaki adam düğmeye bassa kurtaracaktı ki arkadaşını ama şeytana uydu, bunca zamandır sadece dinleyebiliyordu, artık görebilirdi de, işte bunun için düğmeye basmadı ve hemşireyi çağırmadı. Aynı kaderi paylaştığı kişiyi ölüme gönderdi, ama o bunun haklı bir savunma olduğunu düşünüyordu. Ertesi gün hastabakıcılar ölen yaşlı adamın yerine kendisini koymaya gelmişlerdi. Hemen hastanın yerini değiştirdiler, işte o günlerdir bakmak istediği manzarayı nihayet görecekti. Başını kaldırdı ve pencereden baktı; "simsiyah bir duvar