...Ney...
İnsanoğlu beni kamışlıktan çektikleri gün inledi feryadımdan.
Bihaberdi yürekler yaşadığım her andan, oysa taşıdığım sırlar çektiğim acılar çığlıklarımdan hiçte uzak değildi. Bu yüzdendi istemem derdimi, yükümü paylaşacak bir dostu. Benden çıkan bu inilti değildir; ses, ateştir gönlümü yakan bunca ettiğim feryadımla beni bırakmayan bir ateş. Bulanık yüreklerin zor üflenen bir çalgıdan başka bir şey değildir hakkımda bildikleri.
Ben ancak sevgiliden ayrı düşmüşü teselli ederim,
Aşıkların geçtiği yollardan haber ederim.
Ey Aşıklar!
Anlarsınız ya siz beni; ne söyleyeyim ki o zaman, neden derdimi feryad edeyim ki beni anlamayacaklara. Benim taşıyamadığım aşkı onlar mı taşıyacak? Gönlümdeki ateş küçük değildir çünkü; nemrudun lavlarından kızgın bir ateştir. Ben dayanamıyorumda onlar mı dayanacak? Beni anlayanlar anladı artık.
Bak Mevlana buldu bendeki sırrı. Buldu o da aşk ateşiyle zevklendi. Zevklendi ve “Dinle neyden” dedi. Dinle ki sende içesin aşk meyinden, sen de tadasın aşkın yüreklere verdiği coşkudan. Tanış onunla ağlayan gönüllerden olmadan tozlu olarak kalmadan.
Kim görmüştür benden başka bendeki aşkla yanan mecnundan başka dert barınağı. Derler ya; “Aşk yolu ehl-i hevaya kapalıdır bu yol ancak ciğeri yanık sadıklara açıktır.” Beklemeyin artık benden daha basit sözler aşıkların anlamayacağı hikayeler. Mevlana’nın dediği gibi “Pişkinin halinden ne anlasın ki ham…” öyleyse sözü kısa kesmek gerek vesselam…….
..ALINTI..
...Öyle garip bir dünya...
...Olmaz dediğin ne varsa olur...
...Düşmem der düşersin...
...Şaşmam der şaşarsın...
...En garibi de budur ya;...
...Öldüm der durur yine de Yaşarsın...
Bunu ilk beğenen sen ol.