Yar…
Ne meyyitin
Lal olmuş bu hazin hali,
Ruhumun bizarlığına kefil
Ne derdimin izmihlali,
Tarihimi reddi
Miras etmem için kâfidir
Ne akmayan bir su
Ve ne de ufku kararmış
Nefsi korku aşka erişir
Ne dillenen sevda
Hevesin bendinde aklı
Selimlik için bir ülfettir

Üflenen Ney’in
Aslında hilkatiyle
Ve aidetiyle müreffehliğe
Eriştiren manadır
Onun vecdinde dile gelmiş
Suskun çığlıklar
Kalbin hicran ağrısıdır
Yüreğimde dinmeyen
Bir hüzün, hazanın
Sancısından aşkı nidadır
Şimdi ağlamak ve
Hıçkırmak zamanıdır,
Akıl için düşünmek kardır

Sanki yitik
Bir nefes gibiyim, derinlerin
Akseden vecdinde miyim?
Neden her vakit sine-i sevdadan
Emin olmayan bir zavallı Ab tim
Niçin seherleri bekleyen,
Onun feyziyle
Ruhunu ram eden değilim
İhsan için nefsiyle bedelleşen,
Hesabı nakit ödemeyen bir afiyetim

Yolun kenarında
Yatanları gördüm ve fakat
Kalbimden hayâ ettim
Hani ecrin,
Vefayı hakikatin dedim,
Nazarlarımı utanarak gizledim
Temaşa eden o hazin
Sahneyi görünce,
Nedense kendimden geçtim
Birden titredim ve burukluğun
Feryadıyla sessizliğe çekilip inledim

Sualler hücum
Ediyordu, muhakemem
Unutulmuş bir sandık dosttu
Neden aklı evvellik,
Gereksiz ve gerekçesiz
Kepazelik ruhumu boğdu
Hani gönül bekâreti,
Vicdanın eminlik hali,
İradem için aşkı soluktu
Niçin kaybolmuşluk hali
Önyargılar mecali,
Aklı ve sevdayı korkuttu

Mustafa Cilasun