"Eğer sen, can konağını arıyorsan, bil ki sen cansın.
Eğer bir lokma ekmek peşinde koşuyorsan, sen bir ekmeksin.
Bu gizli, bu nükteli sözün manasına akıl erdirirsen, anlarsın ki
Aradığın ancak sensin, sen."

Mevlana

Kendimizi nerede kaybettik bilemiyoruz şeyhim.
Ne arayacagimizi da bilmiyoruz
Bulacağım kendimse nereye saklanmissam bakayim.
Ama yine yok yok.
Ne Bakmasini ne de gormesini biliyorum.
aramasini da bilmiyorum
Otum galiba ben.

Geçen gün şöyle birsey dinledim.
Beyazıt Bestami idi herhalde yanlış olmasin.
Kendi zamanindaki kutbu cok merak ediyormuş.
Kim ola bu zamanin kutbu filan derken sonumda bulmuş.
Falan yerdeki degirmenci imiş.
Gitmiş yanina heyecanlanmis filan.
Sen demissin zamanin kutuplarindansin.
Adam da şaşırmış kendisinin kutup oldugunu bilmiyormuş.
Bakmis ki hani kutup fakat kendisi de bilmiyor
Görmüş ki bu kendi halindeki degirmenci
Sabah aksam ummet icin ağlar dua edermiş.
Ne olacak muslumanlarin hali vs alem icin dertlenir samimicr dua edermis hep.
O ona hikmeti digeri de ona ilim öğretmiş.

Beklemekle bulunur mu bilmem.
Herhalde beklemeninde bir adabi samimiyeti olmasi lazim.
Diye düşünmüş idim.

Evet.
Şöyle diyordu derviş ;
Can ile süpür cananın eşiğini ancak o zaman gerçek aşık olursun...

Elez hoş geldin kardeşim. Özledik seni.

Sen seni bil sen seni
Sen seni bilmezsen
Senden sorarlar seni

Beni bende araman
Ben bende değilem
Bende bir ben vardır
Benden içerû

Yunus Emre.

Kendini bilmek haddini bilmektir.