NAZLI&NARİN BİR SERZENİŞ
Ruhumun kendini sözcüklere emanet ettiği bir seherdeyim. Dile getirmekten aciz olduğum duygularımı kaleme, beyaz sayfaya döküyorum. Sahi sayfanın beyazlığının ne ehemmiyeti var ki? Kalem kara, gönül kara, göz kara.. çalınmış yazıma.
Zihnimde belli belirsiz yer etmiş düşünceler, tıpkı saçlarım gibi dağınık. Toparlanamıyor, salınmış dolanıyor öyle bomboş bir vaziyette… Derin bir sükût var yüzümde beliren. Apansız bir sızıyla acıyor içim. Sessiz akar ya gözyaşları bazen içine içine, işte tam da böyle.
Bu sitemlerimin sebebini tam olarak bilmiyorum. Nasıl bir ruh haliyle uyandığıma, beni üzen şeyin ne olduğuna anlam veremiyorum.
Yoksa bir yalnızlık korkusu mu sardı beni? Ben mi yalnızmışım diye sorguluyor insan ister istemez. Hiç aklım almıyor. Nasıl olur da o kadar yoğun uğraşın arasında, o kadar arkadaşın yanında yalnız olunur? Anlayamıyorum..
Topluluk içinde cismen yalnız olmayıp; ruhen yalnız olan çok insan gördüm. Ki bu en tehlikesidir zannımca. Farkında olmasam da sanırım bu duruma biraz ihtiyacım varmış. Meğerse inzivaya çekilen bir münzevi olup kendimi dinlemeye, zoraki susturduğum yüreğimin inlemesini gün yüzüne çıkarmaya gerek duymuşum. O dağınık düşüncelerimin sebebi buymuş demek…
Sustum. En azından bunu denedim. Duyar gibi oldum, herkesin derdini gözleriyle anlattığı Kız Kulesi’nin çığlıklarını. Asıl onun anlatmak istedikleri vardı. Sızısı içinde pare pare olmuştu hissediyordum. Zahir, o da yalnızdı.
Bunu düşünürken Zarifoğlu’nun sözü geldi aklıma:
‘‘Uzun boylu değildi
Ondan uzunu da yoktu-yalnızdı’’
Zarif adamı ağırlıyorum, iki kapaklı ahşap penceremin önündeki yazıhanemde. Çok da uzakta ikamet etmiyordu. İki sokak ötedeki Karacaahmet’ ten geliyordu. Komşumuz olurdu kendisi. Buyur ettim onu, karşıma oturdu. Tek farkımız ‘‘nefes’’ idi anladım.. ACZ’dan etkilenerek bilinçaltını irdelemek istiyordum. İzin vermiyor; gözleriyle kitabını ima ediyor sanki. ‘Beni oradan çöz!’ demek ister gibi…
Çözemiyorum efendim! Ne sizi ne kendimi ne de onu, tahlil edemiyorum. Çünkü şimdi yalnızca ‘yalnızlıktan’ kıvranıyorum. Ve bir lahza da olsa beni bu durumdan kurtarıp, karşımda beliren size, kendime bile sesli bir şekilde söylemediğim derdimi anlatmak istiyorum:
Bilmeden bir gönüle mutmain olmuş, kendimce bir sevdaya tutulmuşum. Onun varlığını aşka bir çağrı olarak görmüş, davetine icabet etmek istemişim. Ama gelin görün ki onun bundan haberi olmamış, bilmemiş, anlamamış. Anlamayana bunca şeyi anlatmaya ne hacet! Onun yokluğundan dahi yoksunmuş yüreğim meğerse… İşte bunu şu an fark ettim.
Bundan sonra hayat bana ne yönde çizecek yolumu, bilemem. Muallaklığı oynadım uzun bir süre. Yine öyle devam edecek gibi gözüküyor. Temiz bir sevdayı yaşamak düşmüş kısmetime. Aldım onu çıkardım kalbimden komodinin yatağıma yakın olan en güzel köşesine koydum; baktıkça hatırlayıp, vefasızlık etmemek için..
…..
Derken, saatime gözüm ilişti birden. Hayli geçmiş zaman tulû vaktinden. Hemen hazırlanmam gerekiyordu, zira yine geç kalmak istemiyordum. Tüm bu ruh halimden sıyrılmış bir vaziyette, odamdan çıkıp mutfağa doğru yol aldım. Ocakta çay kaynıyor, fırında taptaze poğaça pişiyor. Etrafı saran enfes bir mutluluk kokusuydu bu, ötesi yok!
‘Naif Adamı’ unuttuğumu anımsadım. Misafir böyle yalnız bırakılmazdı. Tekrar odaya döndüğümde yerinde bulamadım. Bir hüzün bastırdı içime en koyusundan. Öyle ya tabii gidecekti.. Ama bir Allahaısmarladık demeden mi? Demişti elbet; ama ben geç fark etmiştim. Kitabın arasında bir kağıtta buldum ‘hoşça kal’ ını:
‘‘Beklemeye çare yok, lakin beklemeyi bil!’’
Zarif’ce
Ve tekrar sustum. Evvela beklemeyi öğrenmeliydim.
Betül Uludoğan'
Her nefis ölümü tadacaktır. Sonunda bize döndürüleceksiniz. Ankebut-57
Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayattır. Keşke bilseler! Ankebut-64
NAZLI&NARİN BİR SERZENİŞ
NAZLI&NARİN BİR SERZENİŞ
Konuyu Okuyanlar: 1 Ziyaretçi