musibet ve hastalıklarda insanların şekvaya üç vecihle hakları yoktur.

Birinci vecih: Cenâb-ı Hak, insana giydirdiği vücut libasını(elbisesini) sanatına mazhar ediyor. İnsanı bir model yapmış; o vücut libasını o model üstünde keser, biçer, tebdil eder, tağyir(değiştirir) eder, muhtelif esmasının cilvesini gösterir. Şâfî ismi hastalığı istediği gibi, Rezzak ismi de açlığı iktiza ediyor. Ve hakeza...

İkinci vecih: Hayat musibetlerle, hastalıklarla tasaffi eder, kemal bulur, kuvvet bulur, terakki eder, netice verir, tekemmül eder, vazife-i hayatiyeyi yapar. yeknesak(tekdüze) istirahat döşeğindeki hayat, hayr-ı mahz(hayrın ta kendisi) olan vücuttan ziyade, şerr-i mahz(şerrin ta kendisi) olan ademe yakındır ve ona gider.

Üçüncü vecih: Şu dâr-ı dünya, meydan-ı imtihandır ve dâr-ı hizmettir. Lezzet ve ücret ve mükâfat yeri değildir. Madem dâr-ı hizmettir ve mahall-i ubudiyettir; hastalıklar ve musibetler, dinî olmamak ve sabretmek şartıyla, o hizmete ve o ubudiyete çok muvafık oluyor ve kuvvet veriyor. Ve her bir saati bir gün ibadet hükmüne getirdiğinden, şekva değil, şükretmek gerektir.

Allah razı olsun